Bewegingsoorlog in een zin

Een bewegingsoorlog kan dus effectief bestreden worden door een mobiele verdediging, die zelf ook een vorm van bewegingsoorlog is.

In de Eerste Wereldoorlog kwamen beide vormen voor: de bewegingsoorlog aan het Oostfront, en de statische oorlogen in de loopgraven van het Westfront.

Met De Slag aan de IJzer en de Eerste Slag bij Ieper kwam een einde aan de bewegingsoorlog.

Voor de moderne bewegingsoorlog moest dat tempo omhoog: door radioverbindingen kon men de reactiesnelheid tot slechts een paar uur terugbrengen.

Waren de gebeurtenissen aan de Edemolen een klein incident of een belangrijker gebeuren in het kader van de bewegingsoorlog in 1914?

Toen we hem in 2017 op Pukkelpop als een roofdier over het podium zagen sluipen onder feloranje spotlichten, hadden we het in deze krant over “een botte bewegingsoorlog die door de Dancehall ploegde”.

Deze veldslag betekende het einde van de bewegingsoorlog en het begin van een vier jaar durende loopgravenoorlog.

De bewegingsoorlog was weer begonnen.

Napoleon wordt beschouwd als de uitvinder van de bewegingsoorlog.

De meeste tactici vonden echter dat je beter twee klassen tanks kon bouwen; één voor de bewegingsoorlog, de ander voor de ondersteuning van de infanterie.

Eerste Wereldoorlog Toen de Eerste Wereldoorlog nog een bewegingsoorlog was, bleken pantserwagens eerst zeer nuttig te zijn.

Er werden wel grensfortificaties aangelegd (Stalinlinie) maar de verdediging wilde men net zo voeren als de aanval: als een bewegingsoorlog.

Wel is waar dat hij ze als eerste samen toepaste en een leger wist te vormen dat als geen ander in staat was een snelle bewegingsoorlog te voeren en een voor zijn tijd extreem hoge, gerichte vuursnelheid kon bereiken.

De bewegingsoorlog gaat immers uit van het doorbreken van de linies, gevolgd door een opmars waarbij de kazematten snel afgesneden worden.

Sherman inspireerde zo de latere voorstanders van de bewegingsoorlog.

Theorie en praktijk De gemechaniseerde bewegingsoorlog vergt een grote deskundigheid, maar eigenlijk had alleen Duitsland het talent en de opleidingstradities om hem professioneel uit te voeren.

Zij vonden dat er een fundamentele fout gemaakt werd door over te gaan op een statische verdediging terwijl Israël altijd op de tactiek van de bewegingsoorlog vertrouwd had.

Zo leidt de leer van de bewegingsoorlog in de praktijk tot langdurige stagnatie op het slagveld: men wil er eerst zeker van zijn dat men een overmacht heeft of een superieure strategie (plan) voordat men het aandurft de eerste zet te doen.