Bezettingsmachten

Het feit dat Oostenrijk, en vooral Wenen, werd bezet door vier bezettingsmachten die kort na het einde van de oorlog vijandig tegenover elkaar stonden, maakte de stad tot een centrum van Europese spionage tijdens de Koude Oorlog.

Anderzijds bepaalden de bezettingsmachten, onder druk van de opkomende Oost-West-tegenstelling, parallel een eigen hervorming in hun bezettingszone.

De wrijving tussen de bezettingsmachten was gedurende 1946 opgelopen toen bleek dat de Sovjets in economisch opzicht niet wilden samenwerken.

De samenstelling van dit congres was geen afspiegeling van de resultaten van eerdere verkiezingen en de westelijke bezettingsmachten erkenden het volkscongres ook niet als een legitiem.

Met de capitulatie van 8 mei 1945 hield Duitsland op een rechtssubject naar internationaal recht te zijn en traden de vier bezettingsmachten in diens rechten.

Na drie jaar collaboratie met de Duitse bezettingsmachten kwamen de Letten in 1944 onder Sovjet-gezag.

Volkenrechtelijk gezien was Berlijn, Oost en West, een stad die onder het gemeenschappelijk bestuur van de vier bezettingsmachten stond.

Alsof deze toekomstige bezettingsmachten hun riante salarieringen zullen gaan overmaken i.p.v. dat witte Blanke Christelijk/joodse ras dat dat altijd al in belastingslavernijen zonder morren heeft gedaan, moeten doen.

De oude bezettingsmachten wilden kunnen ingrijpen bij onrust.

Tegelijkertijd gaf de regering te geallieerde bezettingsmachten in Duitsland wel te kennen dat het graag wilde dat de economie daar weer op poten werd gezet, aangezien men in Nederland toch ook wel afhankelijk was van de Duitse markt.

Toen de Tweede Wereldoorlog overging in de Koude Oorlog en het duidelijk werd dat de westelijke bezettingsmachten van Berlijn langer zouden blijven dan voorzien, gingen de Fransen voor hun militairen eigen woonwijken bouwen.

Alleen militaire voertuigen van de geallieerde bezettingsmachten konden de brug nog passeren.

De bezettingsmachten gingen oorspronkelijk in hun eigen zones hun eigen weg, maar in het kader van het opkomende Oost-West conflict gingen de westelijke geallieerden meer en meer samenwerken.

De stad Berlijn als geheel bleef echter onder het bestuur van de vier bezettingsmachten.

Na de Tweede Wereldoorlog De geallieerde bezettingsmachten konden in de naoorlogse jaren niet tot overeenstemming komen om Duitsland als eenheid te besturen.

De Bondsrepubliek en de DDR sloten het verdrag inzake de afsluitende regeling met betrekking tot Duitsland met de vier bezettingsmachten.

De Sovjet-Unie had Berlijn veroverd en ontruimde drie sectoren ten behoeve van de westelijke bezettingsmachten.

Het eerste volkscongres werd samengeroepen in dezelfde periode als de conferentie van de ministers van buitenlandse zaken van de geallieerde bezettingsmachten die in Londen in november en december 1947 plaatsvond.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog werden de pastorie en het parochiehuis bezet door de beide bezettingsmachten van Polen.

West-Duitsland beschouwde West-Berlijn als deel van de Bondsrepubliek; deze situatie werd door geen van de vier bezettingsmachten formeel erkend.