Bezittelijke

Bezitsverhoudingen worden aangegeven met uitgangen in plaats van met bezittelijke voornaamwoorden: pi 'zoon' ~ piöj 'mijn zoon'.

De zwakke declinatie komt, precies als in het AN, voor na bepaalde lidwoorden, bezittelijke voornaamwoorden, aanwijzende voornaamwoorden etc. De sterke komt voor na onbepaalde lidwoorden en in situaties waarbij geen lidwoord of iets gelijwaardigs staat.

Op de onderste rij staan de bezittelijke voornaamwoorden.

Hoe zat het ook alweer met die bezittelijke voornaamwoorden?

Op het VMBO leer je geen bezittelijke- of persoonlijke voornaamwoorden.

De bezittelijke vorm kennen we nog in: 'geen verschil kennen tussen mijn en dijn'.

Hij vertoont niet de bezittelijke kwaliteiten van een waakhond, noch is hij overdreven achterdochtig tegenover vreemden of agressief tegenover andere honden.

S-genitief en het bezittelijke voornaamwoord Er bestaat een tendens de genitief te vervangen door een constructie met een bezittelijk voornaamwoord als zijn (z'n) of haar (d'r).

Bijvoorbeeld wordt de partikel "no" steeds gebruikt, wanneer men een bezittelijke (of possessieve) relatie wil aanduiden.

Hier wordt immers geen woord louter herhaald, er wordt iets aan toegevoegd: de bezittelijke vorm.

Lidwoord voor een bezittelijk voornaamwoord Bij een aantal (zelfstandig gebruikte) bezittelijke voornaamwoorden, waaronder mijne, jouwe, zijne, hare, onze, hunne, kunnen ook lidwoorden staan.

Persoonlijke voornaamwoorden en bezittelijke voornaamwoorden hebben in veel talen een geslachtelijke aanduiding die voor transgenderisten niet goed aanvoelt.

Bezittelijke en aanwijzende voornaamwoorden en relatieve bijzinnen staan steeds achter het betreffende substantief.

Het echte plat heeft bovendien aparte vervoegingen (breken-brook-gebroken, steken-stook-gestoken), andere persoonlijke voornaamwoorden (hullie of zullie voor zij) en bezittelijke voornaamwoorden (hem ze vaode(r) voor zijn vader).