Biesheuvels

Daar staat Biesheuvels bureau met het zwarte tekenblad, dat van zijn vader is geweest.

Kees Fens typeerde de bundel in de Volkskrant daarom als ‘krachttoeren van ordening’, wat niet alleen werd weerspiegeld in de inhoud, maar vooral ook in Biesheuvels stijl en verhaalcompositie.

Biesheuvels kamerreisje uit 1984 lijkt een commentaar op het vele grote reizen dat eind vorige eeuw tamelijk plotseling onder schrijvers in zwang raakte.

Biesheuvels Verzameld werk vormt een indrukwekkend eerbetoon aan een bewogen en fascinerend schrijverschap, maar is daarmee verre van een happy end.

Het oordeel van Peeters weerspiegelt de consensus die naar aanleiding van Biesheuvels eerste boek in de kritiek over de auteur ontstond.

Niet alleen Biesheuvels meest recente verhalen werden ernstig ter discussie gesteld, maar ook zijn vroegere werk.

Ontvangst Biesheuvels werk heeft binnen de literaire kritiek altijd op veel bijval kunnen rekenen.

In de jaren tachtig ging men in Biesheuvels verhalen een hoofdpersonage herkennen dat meer en meer gesteld raakte op huis en haard en minder openlijk sprak over zijn levensangst, zoals in de bundel Reis door mijn kamer.