Bindingsenergie

Bij elementen zwaarder dan ijzer neemt de bindingsenergie per nucleon af: de afstoting tussen de vele protonen neemt toe en wint terrein op de aantrekkende sterke kernkracht.

De bindingsenergie van de deeltjes voor de fusie is groter dan deze van het deeltje na de fusie.

De lichtste kern van allemaal, de waterstofkern, heeft helemaal geen bindingsenergie omdat hij slechts uit één deeltje bestaat.

Het alfadeeltje is buitengewoon stabiel en gedraagt zich als een zelfstandig deeltje, met veel bindingsenergie.

De energie van het foton moet ten minste de bindingsenergie van het elektron in het atoom bedragen.

De achtergrond daarvan is dat tijdens de vorming van zwaardere atomen meer bindingsenergie is vrijgekomen.

De bindingsenergie is de energie die vrijkomt wanneer het molecule in de gasfase wordt gevormd uit zijn atomen die oorspronkelijk op oneindig grote afstand van elkaar lagen.

De bindingsenergie van de koolstof-zwavelbinding is voor methaanthiol 370 kJ/mol, iets lager dan die voor methaan zelf (420 kJ/mol).

De bindingsenergie van twee covalent gebonden atomen is afhankelijk van de volledige structuur van de molecule en niet enkel van de identiteit van de twee atomen.

De hoge affiniteit van zuurstof voor silicium (doordat de bindingsenergie zeer hoog is) zorgt ervoor dat niet het koolstofatoom uit het enolaat wordt gesilyleerd, maar wel het zuurstofatoom.

Dit komt doordat een atoom minder massa heeft dan de samenstellende delen bij elkaar vanwege de bindingsenergie.

Maar het gaat niet alleen om de bindingsenergie per nucleon die bepaalt welke kern precies gemaakt wordt.

Ontdekking van de kernsplijting Een uranium-235 -kern slokt een neutron op, zodat even een aangeslagen uranium-236-kern ontstaat met extra energie: de bindingsenergie van het neutron en zijn bewegingsenergie.

Stabiel deeltje De sterke kernkracht houdt het alfadeeltje zo sterk bijeen, dat deze kern heel stabiel is (zie grafiek van de bindingsenergie per nucleon).

Zo bedraagt de bindingsenergie van een dubbele binding (sigma-binding en pi-binding samen) tussen twee koolstofatomen 614 kJ/mol, terwijl dat bij een enkele binding (een sigma-binding) 348 kJ/mol is.

Alfa-verval Daardoor is het alfa-deeltje buitengewoon stabiel en gedraagt het zich als een zelfstandig deeltje, met veel bindingsenergie.

De vervalenergie is een term uit de kern- en deeltjesfysica die staat voor het verschil in de totale bindingsenergie die tijdens een vervalreactie vrijkomt.

Dit betekent dat het verschil in bindingsenergie bij de vorming van de Cu-N-bindingen ongeveer gelijk is in beide reacties.

In de afbeelding rechts is voor de meest stabiele isotopen de bindingsenergie per nucleon tegen hun massagetal uitgezet.

Macrocyclische verbindingen beschikken over donoratomen die gerangschikt zijn in een eerder gefixeerde positie en ondervinden dus minder entropische effecten in bindingsenergie dan monodentate of bidentate liganden met eenzelfde aantal donoratomen.