Biopics

Op het waarheidsgehalte van biopics valt vaak iets af te dingen; zoals in de meeste biopics wordt ingewikkelde materie versimpeld of voor het gemak weggelaten.

Dat krampachtige moeten ‘lijken op’ is een valstrik voor biopics.

Recentelijk waren er twee biopics van dichters.

Céline Dion krijgt niet één, maar twee biopics over haar leven.

Ook twee andere biopics dingen mee naar de Gouden Beer.

Sinds het monstersucces van de N.W.A.-film Straight Outta Compton staan de sterren gunstig voor hiphop-biopics.

Clint Eastwood is wel van de biopics, getuige films als J. Edgar, American Sniper en Invictus.

Dat zie je vaker bij muzikale biopics: zonder rechthebbenden immers geen muziek en dus geen film.

Hetzelfde geldt voor biopics, wat toch een verlengde daarvan zijn met hun waargebeurde verhalen.

Talloze biopics over popsterren liggen in het verschiet.

We hebben de afgelopen jaren geweldige biopics gezien.

Misschien dat Hollywood de een tijdlang rondzingende ideeën voor Armstrong-biopics met titels als Red Blooded American en Cycle Of Lies – voor beide films werd Bradley Cooper genoemd als Armstrong-vertolker - toch weer eens uit de koelkast moet halen.

Niet dat regisseur Bill Condon, een specialist wat biopics betreft (Gods and Monsters, The Fifth Estate), per se de mythe van Holmes wil onderuithalen.

Er zijn betere biopics gemaakt.