Birtwistle in een zin

Bij terugkomst naar Engeland richtte hij samen met Birtwistle de groep The Pierrot Players op, waar hij zoals gezegd veel muziek voor componeerde.

The Corridor en The Cure brachten beide recente kameropera’s van Harrison Birtwistle (1934).

Verwonderlijk is dat niet, want het fenomeen Birtwistle verwijst vooral naar zichzelf, lijkt in zijn muziek steeds weer terug te grijpen naar dezelfde individuele uitgangspunten.

Birtwistle’s geluid is namelijk compromisloos, staat haaks op muzikale conventies en laat zich maar moeilijk vastpinnen.

Birtwistle is vooral een muziektheaterman, regisseur Pierre Audi haalde af en toe opera’s van hem naar Nederland.

Dat labyrintische heeft het gemeen met het stuk van Birtwistle.

De stroom aan barse adjectieven die Birtwistle’s muziek oproept is vaak in verband gebracht met het ongepolijste landschap waarin hij opgroeide.

Birtwistle had al eerder met hem gewerkt in de jaren tachtig in de film Dutch Girls.

In 1967 vormden Birtwistle en Davies samen de groep The Pierrot Players (De Pierrot Spelers).

In de herfst van 1986 kwamen Sue Birtwistle en Andrew Davies bijeen nadat ze een voorvertoning van een verfilming van Austens Northanger Abbey hadden bekeken.

Acteurs Bij de audities voor Pride and Prejudice zochten producente Sue Birtwistle en scenarioschrijver Andrew Davies naar schrandere, geestige acteurs en actrices met charme en uitstraling, die in staat waren personages uit de Regency -periode te spelen.

Gollancz, 1994 Doordat Davies en Birtwistle verschillende artistieke visies hadden, gingen de Pierrot Players in 1970 uit elkaar, om onder alleen Davies' leiding direct opnieuw te beginnen onder de naam Fires of London (Branden van Londen).