Blackburne

Daardoor, maar ook door de goede afwerking en de betrouwbaarheid van de Blackburne-motoren, stond het merk Chater Lea in hoog aanzien.

De laatste machines die werden gebouwd hadden waarschijnlijk een 173 cc Blackburne - kop/zijklep - of kopklepmotor.

Blackburne was ook goed in blindschaak.

Ze werd aangedreven door een Blackburne-blok.

Alle broers bezaten een demonstratiemodel, en het enige overgebleven exemplaar van de Rockson motorfietsen is er een met een Blackburne-motor, waarschijnlijk uit het familiebezit.

De gebruikte inbouwmotoren waren van Villiers (269cc- tweetaktmotoren ) en Blackburne (346cc- viertaktmotoren ).

Dit was een Britse fabriek die slechts korte tijd motorfietsen met 269cc- Villiers - en 346cc- Blackburne -motoren maakte.

Dit was een Italiaans merk dat sportieve motorfietsen bouwde met een 680 cc Blackburne V-twin -blok en een Burman-versnellingsbak.

Een onbekende schaker heeft deze variant eens tegen Joseph Blackburne gespeeld.

Engels motormerk, opgericht in 1914 in Gloucester door Frank Willoughby Cotton, dat aanvankelijk voornamelijk Blackburne -, Python -, JAP - en Villiers -blokken inbouwde.

Er werden ook Blackburne - en Barr & Stroud -motoren gebruikt, maar steeds met een cilinderinhoud van 350 cc.

Het gambiet is vernoemd naar Joseph Blackburne en G.W. Kloosterboer.

In 1885 behaalde hij tijdens het sterke toernooi te Hamburg een ruime overwinning en liet daarbij schakers als Joseph Blackburne en Siegbert Tarrasch achter zich.

In 1920 werd Blackburne geheel door OEC overgenomen.

In 1922 werd het merk door Terrot overgenomen, maar aanvankelijk bleef men nog eigen modellen (met Blackburne en JAP -blokken) produceren.

In de Engelstalige wereld staat het gambiet bekend onder de namen Hartlaub-Charlick gambit en Blackburne-Hartlaub gambit.

Op bestelling kon ook een Blackburne -zijklepmotor van 347 of 548 cc ingebouwd worden.

Samen met Blackburne werden zelfs de beroemde Mechanical Marvel- en Manxman-racers ontwikkeld.

Sourd maakte gebruik van inbouwmotoren van andere merken, waaronder een 175 cc Blackburne Racing viertakt met een opmerkelijk lange slag van 88 mm en een kleine boring van slechts 50 mm.

Daarna kwam de productie terug naar Edinburgh en Porter concentreerde zich op 348 cc kopklep -modellen met Blackburne- en later JAP -motoren.