Bleich in een zin

Mooi was het gesprek tussen Natascha van Weezel en haar moeder, Anet Bleich.

Echter, Bleich doopte haar een 'compromisloze idealiste; dat is haar kracht en haar zwakte tegelijk.

Al zijn jeugd-opstellen had hij als curiosa bewaard, daardoor kon zijn Joodse biografe Anet Bleich dit opnemen.

Op 3 september 1999, enkele dagen later dus – dat meldt Bleich niet -, maakte dezelfde krant bekend dat Máxima van rooms-katholieke huize was.

Politicologe en historica Anet Bleich schetst een compleet beeld van Van der Stoels leven.

Schrijfster Anet Bleich deed de afgelopen jaren onderzoek in het persoonlijk archief van Max van der Stoel.

Ze komt uit een traditioneel links joods milieu (ze is de dochter van de journalisten Max van Weezel en Anet Bleich) en lijkt nauwelijks oog te hebben voor de religieuze dimensie die het conflict heeft.

Een goede biografie is jammer genoeg nooit over Den Uijl verschenen en Annet Bleich acht ik niet geschikt en te subjectief.

Achter de ‘bewuste provocatie en agitatie van studentenzijde’ zat volgens de éminence grise van de Nederlandse politicologie ‘een gedisciplineerd optredende actiegroep’ met daarin ‘later bekende journalisten als Max van Weezel, Max Arian en Anet Bleich’.

Anet Bleich overweegt bij de Raad voor de Journalistiek een klacht in te dienen tegen de bron van alle kwaad, de Haagse Courant.

Dat er bij deze biografie enkele kanttekeningen te plaatsen zijn, doet echter niets af aan het feit dat Anet Bleich een boeiend, vaak verrassend en over het algemeen overtuigend portret heeft geschreven van een even complexe als interessante politicus.

De meesten kwamen zo uit de studentenbeweging: Maarten van Dullemen, Paul Brill, Arnout Weeda, Aafke Steenhuis, Anet Bleich.

Ook Anet Bleich, indertijd een vooraanstaand -columniste die ‘Pim’ fel bekritiseerde, voelt tien jaar later niet langer dezelfde ‘angst en woede’ over de persoon Fortuyn.

De Volkskrant - altijd haantje de voorste - ging het verst, en gunde een vaste column aan de VVD'er Gerry van der List, die voortaan als excuus-liberaal, tussen Marcel van Dam en Annet Bleich in, het tut-tut-tut-geluid van rechts mocht meeblazen.

In haar biografie weet Bleich al deze aspecten duidelijk te benoemen en te integreren tot één overtuigend en soms zelfs ontroerend beeld van een man die hartstochtelijk streefde naar een betere wereld.

Singh Varma zelf verklaarde in De Groene Amsterdammer op vragen van Anet Bleich en Rudi Boon (24 juli 1985) dat ze nu eenmaal «een vrouw van de aktie op straat» was en er dientengevolge weleens een puinhoop van maakte.

Volgens diens ontwerp moesten een … De column van Anet Bleich over de Koerdische hongerstakers (Forum, 2 mei) is me uit het hart gegrepen.

WaterdichtNiet helemáál waterdicht, want de ambtsberichten verdienen een eerlijker bespreking dan in het stuk van Bleich.

Bleich ziet graag een jurisprudentie ontstaan over de vraag waar de grens ligt tussen het domein van de vrijheid van meningsuiting en uitspraken die aanzetten tot discriminatie of haat.

Ook zijn mindere kanten belicht Bleich.