Bleking

Interessant is ook het systeem van sectorindeling, 90% bleking betekent niet dat 90% gebleekt is, 90% van de sectoren vertonen enige vorm van bleking.

De chloorbleking werd opgevolgd door ECF-bleking, waarbij al veel minder chloorhoudende afvalstoffen ontstonden.

De winst van minder milieubelasting bij TCF-bleking werd tenietgedaan door de grotere boombehoefte voor een gelijke hoeveelheid papier.

Het vlasgaren wordt geweven tot doek en na bleking geeft dit het gebleekte linnen.

Zo’n veel te wijde, lompe spijkerbroek met kunstmatige bleking: niet doen.

Bleking geschiedt meestal met waterstofperoxide.

Chloordioxide is een sterke oxidator, ook bij deze bleking ontstaat zoutzuur.

Het grootste probleem met deze manier van bleking is de vorming van chloorhoudende afbraakproducten.

Omdat niet alle kleurveroorzakende groepen daarmee worden geëlimineerd moet een reducerende bleking ondernomen worden.

Oxidatieve bleking gebeurt met waterstofperoxide in een alkalisch milieu bij een temperatuur van 70 °C.