Blows in een zin

Blows vermoedde in 1987 dat er twee caudosacralen waren.

De positie van het (pseudo)acromion werd niet meer als onderscheidend gezien omdat Blows zich gerealiseerd had dat dit bij geen enkel exemplaar van Polacanthus bewaard was gebleven.

Die interpretatie wordt echter onzeker gemaakt doordat het volgens Blows ook om een stuk sacrale rib of een carpale dan wel tarsale zou kunnen gaan.

Dit kwam voor het eerst voor in When the Wind Blows.

Dit wordt gevolgd door de drie schikgodinnen die het barre weer van de setting beschrijven ("Any Way the Wind Blows").

In 1970 maakte Paul Kantner zijn eerste solo album Blows Against the Empire en in 1971 maakte hij samen met Grace Slick het album Sunfighter.

In 1986 werd Waters gevraagd om een paar nummers te schrijven voor When the Wind blows, een naargeestige tekenfilm over een braaf Engels stel in de setting van een nucleaire ramp.

In de tweede reeks draait het voornamelijk rond de eigen sitcom van Andy "When The Whistle Blows".

Canvas heeft vanavond de televisiepremière van Tom Barmans filmdebuut Any Way The Wind Blows.

Millman schrijft het script voor wat in de serie zal uitgroeien tot de succesvolle, maar zeer platte sitcom When the Whistle Blows – is zijn ziel verkopen, beetje voor beetje, aflevering voor aflevering: een voorafschaduwing van het lot van Gervais zelf.

Canvas zendt dan al eens een Vlaamse film in première uit, en dan klagen de kijkers - zelfs de Antwerpenaren - dat ze van de acteurs in Any way the wind blows nauwelijks iets verstaan hebben.

Nr. 65 heet The Fall now blows its horn en brengt uiteraard muziek voor hoorn, bespeeld door Aan de piano (en occasioneel zelfs aan de ophicleïde, een 19de eeuws blaasinstrument) zit is van de partij.

Voor die tijd verwezenlijkt Barman zijn jongensdroom: hij gaat debuteren als regisseur van zijn eigen, goeddeels Vlaams gesproken 'zwarte komedie met slapstick-elementen', Any Way The Wind Blows geheten.

William Blows schiep in 1998 per ongeluk nog een derde soort: Valdosaurus dextrapoda toen die naam per abuis opgenomen werd in een faunalijst.

In de zomer van 2002 begon hij aan de opnamen van zijn eerste avondvullende film Any Way the Wind Blows in Antwerpen die in 2003 in de zalen een redelijk succes kende.

Penkalski & Blows meenden twee verschillen tussen Scolosaurus en Oohkotokia vastgesteld te hebben.

Maar omdat een schouderstekel van dit exemplaar duidelijk afwijkend was van de schouderstekels van Hylaeosaurus concludeerde Blows juist dat in het Valanginien van Engeland twee taxa tegelijk voorkwamen.

Nopcsa en navolging van hem Blows, namen aan dat er vijftien staartstekels gevonden waren, zeven rechterstekels en acht linkerstekels.

Tijdens het eerste seizoen bij dit gezelschap regisseerde hij When the wind blows en Immanuel Kant en in 2012 debuteerde hij bij De Appel als acteur in Herakles en regisseert hij Omphale (deel 7 uit Herakles).