Bohemund

Na het overlijden van Raymond III, stuurde Bohemund zijn tweede zoon Bohemund IV naar Tripoli voor het regentschap.

De landerijen aan de Adriatische kust werden al gauw ingenomen door het Byzantijnse Rijk, en Apulia werd ingenomen door Bohemund's broer Rogier, die ook de steden Ontario en Tarente op Bohemund probeerde te veroveren.

Echter na het overlijden van Raymond III, stuurde Bohemund zijn tweede zoon Bohemund IV naar Tripoli voor het regentschap.

Leo kreeg het in 1203 voor mekaar om Bohemund IV uit Antiochië te verjagen en plaatste Raymond-Ruben op de troon, maar werd weer verslagen door de Tempelier -ridders die de voorkeur gaven aan Bohemund.

Volgens geschiedschrijvers kwamen Bohemund en Usamah elkaar persoonlijk tegen in gevecht en Usamah zou geschrokken zijn van de aanvalsdrang van Bohemund.

Bohemund die niet verwachtte dat de Turken zo snel op deze manier zouden aanvallen, moest meteen orde op zaken stellen.

Bohemund keerde nooit terug naar Antiochië (hij ging naar Sicilië, waar hij stierf in 1111), en de zorgvuldig opgestelde clausules van het verdrag werden nooit uitgevoerd.

Bohemund overleed in 1275, zonder Antiochië heroverd te hebben.

Bohemund was tegen deze relatie en de kerk zag dit als incest.

In San Vito dei Normanni bouwde Bohemund een slot, dat ook dienst deed als jachtslot.

Johanna wist niet van enige erfgenamen te bevallen, al gingen er geruchten dat ze van een zoon genaamd 'Bohemund' was bevallen maar deze al snel overleed.

Na de verovering van Antiochië claimde Bohemund het echter voor zichzelf.

Volgens Bohemund zou Jocelin samenzweren tegen hem met een moslimgroepering.

Boudewijn en Jocelin gaven leiding aan de Edessaanse linkervleugel, terwijl Bohemund en Tancred de rechtervleugel commandeerden.

Achtergrond Nadat de kruisvaarders geleid door Raymond van Toulouse en Bohemund van Taronto succesvol het beleg van Antiochië hadden gewonnen, begonnen ze met plundertochten in de nabijgelegen omgeving gedurende de wintermaanden.

Alexios erkende de legitimiteit van het prinsdom niet omdat Bohemund de eed had gezworen in 1097.

Bohemund sloeg zijn kamp op in het noordoosten van de stad, nabij de Sint-Paulpoort.

Bohemund was sceptisch over de vondst van de Heilige Lans, maar het viel niet te ontkennen dat de vondst de moraal van de kruisvaarders goed deed.

Bohemund wist stand te houden doordat vele van zijn mensen harnassen en schilden droegen.

Bohemund won echter de steun van Paus Paschalis II Moderne wetenschappers beargumenteren dat Bohemunds geplande aanval op Epirus geheim werd gehouden voor de Paus, die dacht dat hij een veldtocht plande naar de Levant (J.