Boorkern

Met voorop de zestien meter boorkern die nu bijna aan de oppervlakte is.

Zo’n vijftien jaar geleden boorden wetenschappers een diep gat in de Antarctische ijskap om uiteindelijk een boorkern boven te halen die tot wel 800.000 jaar oud ijs herbergde.

Daarbij haalde men 835 meter boorkern naar boven.

De resulterende ijskern werd nader onderzocht, maar in de blubber die de onderzijde van de boorkern vormde, leek men weinig interesse te hebben.

Niet lang daarna raakte de boorkern ook nog eens in de vergetelheid; de kern verhuisde in de jaren zeventig van het Amerikaanse leger naar de universiteit van Buffalo, waarna deze in de jaren negentig in een vriezer in Kopenhagen werd opgeslagen.

Uit die boorkern konden de wetenschappers zien wat er vlak voor, tijdens en vlak na de meteorietinslag is gebeurd.

De geologen haalden er 35 jaar oude gegevens bij van een naburige boorkern, F16-02.

Het verloop van de concentratie van brassicasterol in een sediment boorkern van Loch Striven, Schotland laat zien dat de hoogste concentraties bovenin voorkomen en naar beneden toe lager worden.

Voor het sedimentologisch onderzoek moet de boorkern in de lengte worden doorgezaagd.

Nadat de rover een boorkern heeft verzameld, wordt deze aan boord geanalyseerd en ingepakt en tijdelijk in de buik van de rover opgeslagen.

Ze zijn terug te vinden in de kilometerslange boorkern.

De boorkern is door een groep Europese onderzoekers omhooggehaald uit een kilometers dikke ijslaag onder `Dome C' op Oost-Antarctica.

Deze ouderdomsbepalingen hoeven dus niet aan dezelfde boorkern verricht te zijn.

Hierdoor kan de prijs van een boorkern oplopen tot meer dan een miljoen euro.