Borstvinnen

Haar schedel en borstvinnen gaan naar natuurhistorisch museum Naturalis in Leiden.

Borstvinnen en buikvinnen zijn wisselend afwezig bij enkele soorten.

De borstvinnen hadden zich ontwikkeld tot een soort vleugels.

De borstvinnen hebben 5 tot 10 zachte stralen, net als de rugvin en de aarsvin heeft tot 4 stralen.

De borstvinnen hebben een bijbehorende gifklier die als potentieel gevaarlijk wordt beschouwd.

De borstvinnen zijn breed en afgerond.

De borstvinnen zijn grijs met een zwarte rand.

De borstvinnen zijn moeilijk te zien en zijn donkerder dan de onderkant van het lijf.

De borstvinnen zijn toegespitst driehoekig en aan de voorstandige mond bevinden zich vlezige kopflappen.

De positie van de borstvinnen suggereert dat het waarschijnlijk een vrij behendige vis was.

De rug- en staartvin hebben een bleekgele tint, de buik- en borstvinnen zijn grijsgeel.

De snaveldolfijn heeft een slank lichaam en grote borstvinnen.

De snuit is vrij lang, de borstvinnen groot en lepelvormig en de rugvin klein en driehoekig.

De stekels op rug-, aars- en borstvinnen zijn met gifklieren uitgerust en kunnen worden opgezet.

De witgestreepte dolfijn heeft een donkergrijze rug met lichtgrijze flanken boven de borstvinnen.

Deze carnivore vissen hadden dezelfde kenmerken, zoals grote ogen, samengetrokken lippen, grote rugvin, waaiervormige borstvinnen en zweepvormige staart.

Die van de borstvinnen zijn asymmetrisch gevorkt, waarbij ze misschien ook gesplitst werden in een hogere en lagere laag.

Dit patroon is uniek voor elk exemplaar, net als het patroon op de borstvinnen, zodat het mogelijk is voor wetenschappers om individuele exemplaren te herkennen.

Door hun positie veroorzaken de tuberkels wervelingen tijdens het zwemmen die het water in een gelijkmatige en roterende stroom langs de borstvinnen leiden.

En de staartvin, borstvinnen en kieuwdeksel hebben vaak een rood of oranje kleur.