Boucicaut in een zin

De Boucicaut-meester of de 'Meester van het getijdenboek voor de maarschalk Boucicaut ' is de noodnaam voor een Vlaams miniatuurschilder en boekverluchter die werkzaam was in Parijs in de periode van ca. 1405 – ca. 1430.

Alleszins kan men het vroege werk van de Boucicaut-meester vrij Italiaans van opzet noemen.

Boucicaut genoemd, en zijn vrouw Antoinette de Turenne, dat vervaardigd werd tussen 1410 en 1415.

De maarschalk Boucicaut, wiens enige zoon op jonge leeftijd gestorven was, liet het boek na aan zijn broer Geoffroy le Meingre.

Dit keer werd er met 2–1 gewonnen door goals van Alexandre Boucicaut en Brunel Fucien.

Door de dood van de graaf van Eu was Boucicaut ondertussen benoemd tot eerste maarschalk van Frankrijk.

Het lukte Boucicaut om de blokkade tijdelijk te breken en een versterkte burcht van de Ottomanen aan de Zwarte Zee in te nemen en te vernietigen.

Na hun vrijlating in april 1389 vergezelde Boucicaut Filips op diens reis door Palestina.

Volgens de auteur van ‘Le songe du vergier’ uit 1377 betekent een ‘boucicaut’ een man zonder scrupules, weinig geïnteresseerd in roem zonder geldgewin, die nooit zijn eigen belangen uit het oog verliest.

Volgens Lalande had Boucicaut de leiding maar zijn advies om voorzichtig te zijn werd opzij gezet door de hertogen van Bourbon en Alencon.

Als loopjongen in de hoedenwinkel van zijn vader en leerjongen verkoper in een Parijse Magasin de nouveautés leerde Boucicaut de knepen van het vak.

Als de Boucicaut-meester inderdaad te vereenzelvigen is met Jacob Coene is dit laatste tamelijk voor de hand liggend, gezien diens verblijf in Milaan in 1399.

Het station Boucicaut van de Parijse metro is naar hem vernoemd.

Situering De meester van Boucicaut was een tijdgenoot van de Gebroeders Van Limburg en behoorde met hen tot de belangrijkste en meest invloedrijke verluchters van handschriften uit het begin van de vijftiende eeuw in Noord-Europa.

Annunciatie, Boucicaut-meester, Musée Jacquemart - Ms. 2. Thema Het thema wordt klassiek voorgesteld.

Boucicaut slaagde er niet in om zichzelf vrij te kopen: zijn eigen fortuin was verloren gegaan tijdens de campagne in Genua en de familie van zijn vrouw, Antoinette de Turenne, blokkeerde haar nalatenschap na haar dood in 1416.

Boucicaut was aan het hof van Karel VI blijkbaar verscheidene keren getuige geweest van de klachten van ongelukkige slachtoffers van die praktijken en kon vaststellen dat er niemand de verdediging van de slachtoffers op zich nam.

Het gros van de miniaturen is van de hand van de Egerton-meester maar enkele miniaturen op het einde van het boek zijn van het Boucicaut atelier en van de Mazarine-meester.

Hij behield ook daarna goede relaties met de familie Boucicaut, want in 1413 werd hij aangesteld als testamentair executeur door Antoinette de Turenne, echtgenote van Jean II Le Meingre.

Maar recente studies van de krijgsplannen die ontdekt werden in 1984 tonen aan dat Boucicaut verantwoordelijk was voor het plan of alleszins voor de beginfase van de strijd.