Bourdieu in een zin

Volgens de filosoof Pierre Bourdieu vertolken spullen een cruciale rol in hoe we van kindsbeen af onze plek in de maatschappij vinden.

Op faculteiten wordt al decennia het concept ‘symbolisch geweld’ van de Franse socioloog Pierre Bourdieu gebruikt om te verwijzen naar het symbolische rangschikken van mensen.

De Franse socioloog Pierre Bourdieu noemde het : handelingen die we zelf niet noodzakelijk als cultuur beschouwen, maar waarmee we ons wel uitdrukken en die we doorgeven – tezamen zijn ze cultureel gemotiveerd.

Desondanks probeert hij Bourdieu's werk wel te verzoenen met zijn eigen project zonder dat een ervan volledig moet worden opgegeven.

Volgens Bourdieu is iemands familie de eerste factor in het vormen van iemands habitus.

Volgens Bourdieu worden de handelingen van individuen niet volledig bepaald door zoiets abstracts als de maatschappij, noch bestaat de maatschappij volledig uit de optelsom van de handelingen van individuen, maar is er eerder sprake van een wisselwerking.

Voor velen was Bourdieu geen gemakkelijk schrijver.

Onomstreden is hij niet, evenmin als zijn collega’s Pierre Bourdieu, Anthony Giddens of Ulrich Beck die over dezelfde onderwerpen schrijven.

Bourdieu gebruikt in zijn uitleg het sociologische begrip 'journalistiek veld' - de bewegingsvrijheid binnen een netwerk van relaties.

Bourdieu was geen Sartre, eerder een Camus.

Overduidelijk toont Bourdieu sympathie voor degenen die kritische vragen stellen over de mondialisering.

Sociologen als Bourdieu en De Swaan waarschuwden er in anti-autoritaire tijden al voor: de elite is geneigd haar versie van de historie, haar canon als machtsmiddel tegenover de massa te gebruiken.

Bourdieu geeft ons de kunst van het interviewen en het uitwerken ervan zonder te oordelen.

De brief, zei Franzen, was tegelijkertijd erudiet, spottend, oprecht en informeel; hij ging in op de Balkanoorlogen, op Pierre Bourdieu’s Les règles de l’art, op grote trappen, porseleinhoenen, en bevatte lange onvertaalde citaten in het Duits.

Het is veelzeggend dat Bourdieu in beide boeken niet één keer figureert en dat de cynische ontmaskering van het bestuurdersvertoog als holle praatjes alleen in de bijdragen van Icke en Fresco weerklinkt, niet toevallig twee natuurwetenschappers.

Het spreekt voor zich dat 'fans' voor de in 2002 overleden Bourdieu een eigen Facebook-pagina hebben gemaakt.

Ik heb me weleens afgevraagd of Bourdieu zelf niet een beetje last had van het Habitat-syndroom.

Ik kende zijn discussies rond het werk van Bourdieu, volgde zijn werk in uit 1989 en 1990 over literaire tijdschriften.

Marx' klassenstrijd bestaat nog altijd, maar nu op cultureel gebied Socioloog Pierre Bourdieu (1930-2002) Mensen laten hun sociale positie nog altijd doorschemeren in hun esthetische voorkeuren, zegt socioloog Bart van Heerikhuizen.

En als het in het voetspoor van Pierre Bourdieu dan toch over klassenverschillen gaat, zijn het vooral hun culturele uitdrukkingen waar de aandacht naar uitgaat: de distinctiedrift die ten grondslag ligt aan onze statusmaatschappij.