Brekingsindex

Dit kan worden verklaard door uit te gaan van een dunne laag materiaal met een brekingsindex tussen die van lucht (brekingsindex ) en van het glas (brekingsindex ).

Het materiaal beschikt over een lage brekingsindex voor de oppervlaktelaag, maar een zeer hoge brekingsindex in de lagen eronder.

Standaardkunststof heeft een brekingsindex van 1,39(CR39) de dunste uitvoering van Nikon zelfs een brekingsindex van 1,74.

De brekingsindex van lucht hangt van de temperatuur ervan af en op het scheidingsvlak van twee media met verschillende brekingsindex treedt refractie of reflectie op.

Men kan aantonen dat de brekingsindex toeneemt met het aantal moleculen per volume-eenheid, dus op grotere hoogte heeft men een kleinere brekingsindex.

Omdat de lichtsnelheid in alle stoffen lager is dan de lichtsnelheid in het vacuüm, is de brekingsindex in principe altijd groter dan 1. Er bestaan echter ook zogenaamde metamaterialen met een negatieve brekingsindex.

Alle bekende, natuurlijke materialen hebben een positieve brekingsindex, wat betekent dat licht verschuift, maar wel ongeveer dezelfde richting aanhoudt, zoals een rietje in een glas water dat onder water verschoven lijkt.

Bij een verandering van de brekingsindex, bijvoorbeeld op het grensvlak tussen lucht en water, verandert – bij schuine lichtinval – behalve de voortplantingssnelheid ook de voortplantingsrichting van de golven.

Bij het door Lüneburg voorgestelde lensontwerp wordt de verandering in de brekingsindex zo gekozen, dat parallel invallende stralen aan de tegenoverliggende kant van de lens in één punt aan het lensoppervlak samenkomen.

Bij luchtlagen met verschillende temperaturen verschilt de brekingsindex zeer weinig, is zodoende vrijwel gelijk aan 1 en vrijwel gelijk aan 90°.

Bij spiegels is de brekingsindex altijd gelijk aan -1, onafhankelijk van de golflengte.

De brekingsindex is meestal 1 omdat lucht als medium toegepast wordt.

De brekingsindex van een stof wordt gedefinieerd als de verhouding van de lichtsnelheid in vacuüm ten opzichte van die in de desbetreffende stof.

De onderste luchtlaag heeft hier de kleinste dichtheid en brekingsindex.

De oudste techniek is het gebruik van twee lagen materiaal (de kern en de mantel), elk met een eigen brekingsindex, de zogeheten step-index vezels.

De volgende tabel geeft de standaardgolflengtes waarbij de brekingsindex normaliter wordt bepaald.

Deze constante verhouding is gelijk aan de brekingsindex van die stof.

Doordat water een andere brekingsindex heeft dan lucht, kunnen wij onder water niet scherpstellen.

Een materiaal met een hoge brekingsindex vertoont meer schittering en heeft een rijker kleurenspectrum.

Een metaal met een volledig complexe brekingsindex zou al het licht reflecteren, maar in de praktijk heeft een aluminium spiegeloppervlak van goede kwaliteit een reflectie van 86%.