Brigadegeneraal in een zin

Bij de aanval kwam brigadegeneraal Romeyn B. Ayres’ brigade niet ver. De brigade op zijn linkerflank onder leiding van brigadegeneraal Joseph J. Bartlett had meer succes en brak door de linie van brigadegeneraal John M. Jones.

Bij de aanval raakte brigadegeneraal Romeyn B. Ayres’ brigade niet ver. De brigade op zijn linkerflank onder leiding van brigadegeneraal Joseph J. Bartlett had meer succes en brak door de linie van brigadegeneraal John M. Jones.

Van rechts naar links werden de brigades geleid door brigadegeneraal Daniel E. Sickles, brigadegeneraal Cuvier Grover (beiden van Hookers divisie) en brigadegeneraal John C. Robinson van Kearny’s divisie.

De divisie van brigadegeneraal Wesley Merrit stormde op de borstweringen af, terwijl brigadegeneraal William W. Averell langs de flank draaide.

Eenheden van de divisie van brigadegeneraal Charles Griffin begonnen de rails uit te breken terwijl een brigade van brigadegeneraal Romeyn B. Ayres’ divisie een slaglinie vormde om een Zuidelijke aanval op te vangen.

Om deze dreiging tegen te werken, stelde Jackson brigadegeneraal Richard Taylor en twee regimenten van brigadegeneraal William B. Taliaferro op langs de linkerkant van Abrams Creek.

Ook de andere twee aanvallen van het IX Corps door de brigade van brigadegeneraal John F. Hartranft en die van brigadegeneraal James H. Ledlie mislukten.

Toen de Zuidelijke divisies van brigadegeneraal Thomas J. Churchill en brigadegeneraal Mosby M. Parsons arriveerden, werden ze onmiddellijk ingezet om de Noordelijke linie aan te vallen.

Brigadegeneraal Joseph B. Kershaw nam de linkerflank voor zijn rekening, brigadegeneraal Paul J. Semmes het centrum en kolonel William Barksdale de rechterflank.

Deze cavalerieslag werd uitgevochten tussen de Zuidelijken onder leiding van brigadegeneraal John McCausland en de Noordelijke troepen aangevoerd door brigadegeneraal William W. Averell.

Hierdoor slaagde brigadegeneraal Joseph E. Johnston om met zijn Army of the Shenandoah het leger van brigadegeneraal P.G.T. Beauregard te versterken bij Manassas Junction.

Banks had een divisie van brigadegeneraal Alpheus S. Williams bestaande uit de brigades van kolonel Dudley Donnely en kolonel George H. Gordon en de cavalerie van brigadegeneraal John P. Hatch onder zich.

Breckinridge gaf het bevel aan brigadegeneraal Gabriel C. Wharton om zijn infanterie en artillerie op een heuvelrug ten westen van Hillsboro op te stellen samen met de cavalerie van brigadegeneraal Robert Ranson.

Daarvan viel de voorhoede, een regiment onder brigadegeneraal Charles Morand, het hoogste punt van de rug aan, de Prätzeberg, terwijl de 1e brigade onder brigadegeneraal Paul Thiébault de vallei ten noorden daarvan moest bezetten.

Het eerste treffen vond plaats op de Trevilian Road toen de brigade van brigadegeneraal Matthew C. Butler op de voorhoede van brigadegeneraal Wesley Merrit botste.

Het volledige Army of the Potomac bezette de heuvel, uitgezonderd de divisie van brigadegeneraal Silas Casey die onder leiding stond van brigadegeneraal John J. Peck van het IV Corps.

Hierdoor slaagde brigadegeneraal Joseph E. Johnston erin om met zijn Army of the Shenandoah het leger van brigadegeneraal P.G.T. Beauregard te versterken bij Manassas Junction.

Jacksons divisie bestond uit de brigades van brigadegeneraal Charles S. Winder, kolonel John A. Campbell (gewond en vervangen door kolonel John M. Patton, Jr.) en kolonel Samuel V. Fulkerson (vervangen door brigadegeneraal William B. Taliaferro).

Twee divisies (één onder brigadegeneraal John Sedgwick en één onder brigadegeneraal Alpheus S. Williams) vertrokken naar de omgeving van Washington D.C. zodat er meer troepen ingezet konden worden in het grote offensief van McClellan.

Ducheine is naast hoogleraar ook brigadegeneraal en militair jurist.