Brm in een zin

De financiële moeilijkheden dwongen in 1953 de BRM Research Trust haar renstal over te doen aan de grootste sponsor, Alfred Owen, die meteen doorging met deelname aan races en verdere ontwikkeling van de BRM.

De Rover heeft als roepnaam “de BRM”, maar dat is ook het type.

Dit geldt ook voor de 200 BRM, hoewel die af en toe ook door de wasstraat gaat.

In een Rover 200 BRM.

Vooral de Rover BRM gilt heerlijk tot het rode gebied, maar zelfs de V6 diesel-Jaaaag krijgt tegen het rood zowaar een sportief grommetje.

Allereerst: visueel blijft de Rover 200 BRM een leuk ding.

Zit ook in mijn Rover 200 BRM en ik vind het eigenlijk erg mooi.

Dacht je dat de V16 van BRM bijzonder was, weet dan ook ff dat ze ook nog een H16 gebouwd hebben.

De schep van een Kawasaki Mach III is geweldig, maar een BRM V16 viertakt met supercharger is nog vetter.

Het zou een misdaad zijn als we een artikel over de BRM V16 zouden schrijven zonder een video van het geluid toe te voegen, dus bij deze.

Ik meen dat nooit een BRM een race heeft uitgereden in die tijd.

Voor de continuation-modellen grijpt BRM echter niet terug naar hun hoogtijdagen in de jaren ’60.

Door inflatie werd per 1846 de mil-réis (BRM) ingevoerd.

Hij wist de BRM nog tot stilstand te brengen, maar door het ongeluk raakte hij blind aan het linkeroog.

Het mooie aan de BRM is de aankleding: British Racing Green met Terracotta leder.

In principe is de 200 BRM gewoon een Vi, dus met een 1.8 VVT motor met 145 pk.

Het feit dat je er een klokkie van BRM bijkrijgt maakt een deel van de hoge prijs goed, maar toch.

Zijn eerste resultaten waren bedroevend, maar hij wist toch al snel een stoeltje te bemachtigen bij BRM.

Later in het seizoen introduceerde ook BRM een nieuwe H16 3-liter motor maar deze flopte.

Uiteindelijk wordt hij derde achter de nummer twee John Surtees in de Ferrari en wereldkampioen Graham Hill in de BRM.