Calciumionen

Al langer werd vermoed dat ook calciumionen die zich tussen de plantencellen bevinden een rol spelen in het proces, en dat is door de Japanse onderzoekers nu voor het eerst aangetoond.

Het kan calciumionen aan zich binden en draagt waarschijnlijk bij aan de grote hoeveelheid calcium in de melk.

In totaal zijn er vier bindingsplaatsen voor calciumionen.

Zowel de intrinsieke als de extrinsieke weg komen uiteindelijk uit bij factor X. Vanaf hier vindt een gemeenschappelijk proces plaats waarbij factor X met factor V, calciumionen en fosfolipiden het protrombineactivator vormt.

Een overmaat aan calciumionen in de bodemoplossing heeft tot gevolg dat andere ionen minder opneembaar zijn (antagonisme).

Een calciumantagonist is een geneesmiddel dat de specifieke kanaaltjes in het celmembraan van spiercellen blokkeert, waardoor transport van calciumionen bemoeilijkt wordt.

De L-type kanalen, daarentegen, zorgen voor de instroom van calciumionen die de Ryanodinereceptoren activeert en zo de samentrekking van de spiercellen veroorzaakt.

ATP wordt gebruikt om calcium uit de zenuwcel te verwijderen, maar doordat de calciumionen de productie van ATP in de mitochondria verminderen, kan er minder calcium worden gebufferd.

Carboxylering van glutamaat is kritisch voor het vermogen om calciumionen Ca2+ te binden.

Dit heeft tot gevolg dat de cytosolische concentratie aan calciumionen (Ca 2+ ) toeneemt, waardoor een cascade aan intracellulaire signalen wordt geïnduceerd.

Versimpelde weergave van waterontharding, waarbij calciumionen vervangen worden door natriumionen via een ionenwisselaarhars Een waterontharder is een stof of een apparaat of een proces welke de hardheid van water vermindert.

Voorbeelden zijn Calcymicine (of A23187), om Calciumionen in een cel te transporteren.