Calles

Calles dacht Cárdenas wel in de hand te kunnen houden, maar deze had helemaal geen zin om naar Calles' pijpen te dansen.

Calles' minister van financiën Alberto J. Pani gaf het financiële beleid van Calles' presidentschap vorm, en wist onder andere een kwijtschelding van een deel van de staatsschuld voor te regelen.

Calles veroordeelde Cárdenas' steun aan vakbonden en de communistische partij, terwijl Cárdenas weinig zin had om naar het pijpen van Calles te dansen.

PNA-lid Leopoldo Reynosa Díaz, een bondgenoot van Calles, slaagde erin met steun van Calles Díaz Soto y Gama en Manrique uit de partij te zetten.

Een bericht aan Calles en de rest van de wereld... dat vrijheid niet alleen voor schrijvers en politici... en fraaie documenten is.

Calles beloofde de politieke rust te herstellen, van Mexico een 'natie van instituten en wetten' te maken en de 'revolutie voort te zetten in het Congres'.

Calles, eens de kandidaat van de arbeiders, werd door corruptie miljonair en zette de landhervormingen stil.

Calles' invloed op de geschiedenis van het 20e-eeuwse Mexico is moeilijk te onderschatten.

Carreras zijn oplopend genummerd van zuid naar noord; calles nummeren van oost naar west.

Desalniettemin zag Calles zichzelf niet als communist en had hij niets op met het communisme.

Hij poogde een einde te maken aan de twisten uit het verleden, en uitnodigde politici en militairen die onder Calles of Cárdenas naar de Verenigde Staten waren gekomen terug in Mexico.

Ortiz Rubio had gehoopt onafhankelijk te kunnen regeren, maar feitelijk was hij aan handen en voeten geboden door Calles, de jefe máximo van de PNR.

Vanwege de kerkvervolgingen, zijn autoritaire regeerstijl en zijn flirts met het fascisme wordt Calles door de meeste Mexicanen als dictator gezien.

Zoals Calles had beloofd had hij het chaotische Mexico van het postrevolutionaire tijdperk weten om te vormen tot een 'natie van instituten en wetten'.

Zijn opvolger was Plutarco Elías Calles, een generaal die meende dat de revolutie vereeuwigd moest worden in de instituties en met dat doel in 1929 de Partido Nacional Revolucionario oprichtte.

Rodríguez richtte de groenhemden op, die werden getolereerd door Calles.

Calles werd jefe máximo van de partij.

Al snel sloten militairen uit het hele land zich bij Calles aan.

Calles had de executie fotografisch laten vastleggen, hopend dat dit andere rebellen zou afschrikken.

Calles verklaarde dat geen van zijn aanhangers nog als minister onder Ortiz Rubio mocht dienen, waarna het grootste deel van zijn kabinet opstapte.