Camperts in een zin

Hoe heftiger de maatschappelijke gebeurtenissen, hoe minder ruimte voor joligheid – dat was ook duidelijk in Camperts bundel (2018), met gedichten over de oorlog in Syrië, aanslagen in Parijs en Zaventem en vluchtelingen in Nederland.

Camperts roman kan niet los worden gezien van de Nederlandse tijdgeest aan het einde van de jaren zestig van de twintigste eeuw.

Die is, zoals bijna altijd in Camperts werk, ingehouden.

Het is een aanpak die in de pas probeert te lopen bij Camperts onnavolgbare lichtheid en subtiele aanslag.

Nu, vijfendertig jaar later, eindigt ‘Een knipperend ogenblik’ met Camperts verzuchting dat hij verlangt naar het moment dat zijn verleden volledig zal zijn opgelost.

Bijgesloten vonden zij een aantal postzegels; mochten zij Camperts werk niet van voldoende kwaliteit achten, dan kon het per ommegaande retour worden gestuurd.

In de recensie van Camperts ‹Het satijnen hart› ga je inderdaad interpreterend te werk.

Lyrisch is ook de a-grammaticaliteit, bijna als in Camperts 'er vrijwel nooit/ vlinders/ vrijwel nooit zijn'.

Camperts grote doorbraak gaat over de vrijheid-blijheid van de sixties en de keerzijde daarvan.

Literair gezien heb ik mooie dingen kunnen doen bij De Arbeiderspers: Annie Schmidt, Louis Paul Boon, Willem van Toorn, C.O. Jellema en Remco Camperts eerste proza.

Deze onthullende memoires dankzij Andere tijden, ter gelegenheid van het jubileum van Camperts Het leven is vurrukkuluk (1961), dat bibliotheekleden binnenkort cadeau krijgen.

Op het tafeltje naast haar stoel ligt Camperts Het leven is vurrukkulluk, de grote-lettereditie.

En het is een nieuw hoogtepunt in Camperts uitgebreide oeuvre.

Zoals in getekende karikaturen flaporen, joekels van neuzen of gluiperige ogen de meest opvallende trekjes markeren van de afgebeelde types, zo tonen de bewoners van Camperts microkosmos door hun naam wat hun gedrag of levenshouding het scherpst typeert.