Canonisatie

Na de canonisatie, zoals een heiligverklaring officieel heet, is wierook bij de relieken van de nieuwe heiligen geplaatst op een met bloemen versierde standaard naast de zetel van de paus.

Ook zal Paus Franciscus aanstaande zondag gewoon de canonisatie van de Nederlands pater Titus Brandsma leiden.

Een heiligverklaring of canonisatie kan tegenwoordig alleen gebeuren na iemands dood, omdat iemand tijdens zijn leven nog in zonde kan vervallen.

In 1942/1943 slaat de balans eenzijdig door naar een kerkelijke canonisatie van Kuypers ideeën over verbond en doop, die ook nog eens dwingend kerkelijk worden opgelegd.

Zo meet hij de ‘canonisatie’ van Mozart, Beethoven, Picasso, enzovoort.

Bij een ‘equivalente canonisatie’ – een procedure die paus Benedictus XIV in de achttiende eeuw invoerde – kan de paus voorbijgaan aan de gebruikelijke procedure en de verering van een zalige uitbreiden naar de hele Kerk.

De canonisatie werd in die gevallen verricht door één of meerdere bisschoppen, die de relieken van de heilige liet opgraven en in een reliekschrijn liet plaatsen, dat vervolgens tijdens een plechtige mis ter verering op of in een altaar werd geplaatst.

Het is echter ook een naam voor die personen, waarvan hun officiële canonisatie nog niet heeft plaatsgevonden.

Na het verschijnen van de bundel Chrysanten, Roeiers in 1977 volgt vrij snelle acceptatie en canonisatie van de dichter Faverey.

In 1610 werd besloten de kerk naast de heilige Ambrosius eveneens toe te wijden aan de heilige Carolus Borromeus ter gelegenheid van diens canonisatie.

In antwoord op Michelet werd de procedure die moest leiden tot de canonisatie in 1869 op gang gebracht door Félix Dupanloup, bisschop van Rouen.