Carlistische

De mis werd gelezen in het Koninklijk Panthéon van de Kroon van Aragón, zo liet de carlistische beweging weten.

Alfonso Carlos had geen nakomelingen en met hem stierf de Carlistische tak van het Huis Bourbon uit.

Andere typische Carlistische titels zijn graaf van Montemolín (conde de Montemolín), gebruikt door de troonpretendent Carlos (VI), en graaf van Montizón (conde de Montizón), die gebruikt is door de troonpretendent Juan (III) (1822-1887).

Door Carlos' onvermogen overwinningen uit te buiten en de oproep van de Carlistische generaal Ramón Cabrera de strijd te staken moesten de Carlisten uiteindelijk het onderspit delven.

In 1840 versloeg Espartero de laatste actieve carlistische troepen, waarmee de Eerste Carlistenoorlog eindigde.

In 1976 werd tijdens deze bestijging een aanslag gepleegd op Irene en Carlos Hugo door aanhangers van zijn jongere broer Sixto, met wie hij al lang onenigheid had over de politieke richting van de Carlistische beweging.

In december 1968 werden Carlos en zijn vader wegens hun carlistische inspanningen uit Spanje gezet.

In het oosten slaagde de carlistische generaal Ramón Cabrera erin het initiatief te behouden, maar zijn manschappen waren te klein in aantal om een beslissende overwinning te behalen.

Met de dood van de laatste Carlistische troonpretendent Alfonso Carlos, de hertog van San Jaime (duque de San Jaime) (1849-1936) was het Spaanse dynastieke geschil in theorie opgelost.

Gevreesd werd voor de stabiliteit van de troon toen in dat jaar een carlistische opstand uitbrak in Catalonië die leidde tot een driejarige oorlog: La guerra dels Matiners (door sommigen wordt deze wel de Tweede Carlistenoorlog genoemd).

Met name in het Baskenland en Navarra kreeg deze beweging stevig voet aan de grond in en zou daar uitmonden in de carlistische beweging.

In april 1937 veegde Franco alle katholieke organisaties (waaronder de carlistische beweging) en de falangisten bijeen in één partij: FET y de las Jons ofwel Falange Española Tradicionalista y de las Juntas de Ofensiva Nacional Sindicalista.

Een Carlistische splintergroepering zocht zijn opvolger in de nakomelingen in vrouwelijke lijn van zijn broer Carlos (VII) en werd aanhanger van diens kleinzoon Karel Pius van Oostenrijk.

De titel wordt gebruikt leden van het Huis Bourbon en Bourbon-Parma met Carlistische pretenties.

Dit huwelijk werd als politiek zeer controversieel beschouwd, zowel vanwege de rooms-katholieke godsdienst van Carel Hugo als vanwege de carlistische aanspraak op de Spaanse troon.

Zij bracht hem ertoe in 1964 de Carlistische titel hertog van Madrid aan te nemen.

Aan de Carlistische zegetocht kwam een einde na de installatie van Isabella's zoon Alfons XII op de troon in 1874.

De staatsgreep van Sanjurjo werd gesteund door de carlistische en alfonsistische monarchisten.

Don Carlos was de eerste Carlistische pretendent van de Spaanse troon en claimde deze als Carlos (V).

Het paar scheidde in 1950 omdat zijn vrouw Karel Pius' carlistische aspiraties niet deelde.