Carnap in een zin

Carnap en Hempel waren beide personen die het als hun filosofische taak zagen de ideale taal na te streven, een taal die in staat is om alle fenomenen zo simpel en uitgebreid mogelijk kon beschrijven.

Volgens Carnap is dit een vraag die we beter niet kunnen stellen.

Andere leden van de Kring (onder wie Schlick, Rudolf Carnap en Herbert Feigl ) discussieerden ook met Wittgenstein, maar niet zo uitgebreid als Waismann.

Carnap zelf zou de term pragmatiek (pragmatics) ook overnemen in zijn eigen filosofie.

Daarmee was volgens Carnap geen sprake meer van een deductieve of logisch dwingende relatie, maar van een inductieve relatie.

De keuze tussen verschillende modellen, of ideologieën zoals Gellner ze liever noemt, wordt volgens Carnap gebaseerd op pragmatische en instrumentele voordelen: als het goed uitkomt en beter werkt.

Dit soort tolerant en conceptueel pragmatisme lijkt sterk in contrast te staan met de algemene opvatting van Carnap als dogmatist leeft.

Een bekende leerling van Carnap was Willard Van Orman Quine die zelf echter wel kritiek had op het logisch positivisme, voornamelijk uiteengezet in zijn Two Dogmas of Empiricism (1951).

Hierdoor gaf hij felle kritiek op de thesis van Rudolf Carnap die externe vragen, zoals die in de metafysica voorkomen, als zinloos beschouwde.

In de 20ste eeuw nam Rudolf Carnap als empirist aan dat kennis uiteindelijk aan de zintuiglijke waarneming is ontleend.

Later verlieten filosofen als Carnap en Neurath deze positie voor een perspectief waarin men middelgrote spatio-temporele objecten, zoals tafels en stoelen, als basis nam.

Met dit standpunt komt Sellars trouwens dicht bij het onderscheid van Rudolf Carnap tussen externe en interne vragen.

Ook Charles Morris en Sidney Hook waren nauw verwant men Carnap en zagen een sterke verwantschap tussen logisch empirisme en pragmatisme.

Aanvankelijk postuleerde Carnap absolute zekerheid aangaande zintuiglijke ervaring, en beantwoordde de vraag naar absolute zekerheid met: "zeker is die kennis, die op methodisch correcte wijze is ontleend aan een volkomen zeker empirisch uitgangspunt".

Aanvankelijk postuleerde Carnap absolute zekerheid aangaande zintuiglijke waarneming, en beantwoordde de vraag naar absolute zekerheid met: "zeker is die kennis, die op methodisch correcte wijze is ontleend aan een volkomen zeker empirisch uitgangspunt".

Dit leidt Carnap af uit zijn bewering dat echte funderingen alleen gegeven kunnen worden binnen een logisch kader.

In tegenstelling tot zijn mentor George Herbert Mead was Morris een behaviorist en solidair met het logisch positivisme van de Wiener Kreis van zijn collega Rudolf Carnap.

Omdat de constitutionele definities volkomen zeker zijn, was het voor Carnap mogelijk met zekerheid vast te stellen of iets waar was of onwaar.