Celkern

Ribosomen liggen niet in je celkern (waar je DNA opgeslagen ligt) en het messengerRNA komt ook niet in je celkern of bij je DNA.

Celkern B komt nu weer bij celkern A. Zo zijn beide cellen weer dikaryotisch met een compatibel paar celkernen.

Dat komt doordat we de afgelopen jaren vooral het replisoom van cellen met een celkern onderzoeken.

In een eukaryotische cel zijn deze processen dankzij de celkern gesplitst, waardoor introns er netjes uit worden gehaald.

In iedere celkern is informatie opgeslagen in tienduizenden genen: data over onder andere oogkleur, geslacht en lichaamslengte zijn terug te vinden in ons dna.

Je hebt namelijk niet alleen te maken met het dna in de celkern, maar ook met het dna in de bladgroenkorrels en de mitochondriën, zeg maar: de energiefabriekjes van de plant.

Mitochondriaal DNA wordt alleen door de moeder doorgegeven (dus niet die in de celkern, wat een wisselende mix van de vader en de moeder is) en is daarmee makkelijker voor bevolkingsonderzoek te gebruiken (de Joden hebben wat dat betreft gelijk).

Ze hebben geen celkern.

Veel ontwikkelingsstappen, zoals de ontwikkeling van ogen, zijn op aarde vaker gezet, maar de celkern is maar één keer ontstaan.

Afwezigheid van deze eiwitten of de afwezigheid van een bindingsmogelijkheid zorgt ervoor dat het RNA de celkern niet verlaat.

Behalve de celkern bevinden er zich nog in andere structuren in onze lichaamscellen.

Bij de overgang van stratum granulosum naar stratum corneum verliezen de cellen hun celkern.

Bij verschillende auto-immuunziektes komen antistoffen voor die tegen verschillende onderdelen van de celkern zijn gericht.

De celkern deelt zich en een van de beide kernen verhuist naar de knop.

De celkern was een van de eerste celbiologische ontdekkingen.

De cellulaire structuur van planctomyceten is een belangrijke aanwijzing voor een niet-symbiotische oorsprong van de celkern.

De centromeren worden naar de tegenovergelegen uiteinden van de celkern gedrukt door moleculaire motoren die werkzaam zijn op de microtubuli.

De lamine-eiwitten laten van elkaar los waardoor de celkern desintegreert.

Deze patronen worden veroorzaakt door het onderdeel van de celkern wat door de antistoffen herkend wordt.

Fouten van het DNA in de celkern geven vaak al in het eerste levensjaar klachten.