Ceratopiden in een zin

Bij andere ceratopiden zijn de eerste epiparietalia, indien aanwezig, meer naar voren gericht en overspannen vaak de pariëtaalvensters, de openingen in het nekschild.

Daarvan is de botrand opgezwollen en ruw, een teken dat het om geïnfecteerde verwondingen kan gaan, opgelopen door gevechten met andere ceratopiden die het nekschild met hun wenkbrauwhoorns doorstaken.

De oorspronkelijke ceratopiden zouden hun lange wenkbrauwhoorns gebruikt hebben om roofdieren met een charge te spietsen, een methode die latere chasmosaurinen zouden hebben voortgezet.

De tanden van de ceratopiden verschillen in bepaalde opzichten fundamenteel van die van zoogdieren en de terminologie die gebruikt wordt om ze te beschrijven kan aanleiding geven tot allerlei misverstanden.

Die schedelkraag toont bij de ceratopiden de meeste variatie.

Het is de eerst ontdekte basale ceratopiër, buiten de ceratopiden staand, met duidelijke wenkbrauwhoorns.

Het is echter mogelijk om meer in het algemeen een aantal kenmerken te geven die voor de ceratopiden typerend zijn.

Hij stelde dat er geen enkel bewijs was dat bij ceratopiden in het algemeen het aantal osteodermen op het nekschild toenam naarmate het dier groeide.

Holmes verklaarde dit met een hypothese die hij al eerder had geuit: dat ceratopiden met vrij gespreide voorpoten liepen.

Naar analogie daarvan is wel gedacht dat ook de ceratopiden een borstelvacht bezaten.

Paul wees er echter op dat moderne olifanten die ook een zware kop hebben, een nog veel kortere staart en langere voorpoten, desalniettemin op twee benen kunnen gaan staan zodat de ceratopiden daartoe ook in staat geacht moeten worden.

Van andere dinosauriërs zijn zulke jeugdgroepen wel in hun geheel gefossiliseerd; van ceratopiden zijn ze echter onbekend.

Dit jugale draagt een zeer grote ermee vergroeide huidverbening, het epijugale, die bij Diabloceratops het relatief langste is van alle bekende ceratopiden.

In zijn leefgebied kwamen andere ceratopiden voor, eerst Chasmosaurus russelli en later Chasmosaurus belli.

Zo'n verschil kan echter slechts zeer relatief geweest zijn: alle ceratopiden moeten in staat geweest zijn met hun snavel en tandenbatterijen allerlei plantendelen te verwerken, vermoedelijk voornamelijk varens en coniferenstruiken.

Daarbij werden verschillende fragmentarische skeletten van ceratopiden gevonden.

De ceratopiden vertegenwoordigen zo ongeveer de helft van de bekende Ceratopia.

De zijkanten van de neusbeenderen, die de bovenste zijwanden van de snuit vormen, staan naar achteren toe wijd uit, zodat de snuit in vooraanzicht de meest brede indruk maakt van alle ceratopiden.

Dit is wat ironisch omdat een tijdlang de ceratopiden werden onderverdeeld in chasmosaurinen met een lang nekschild en ceratopinen met een kort nekschild.

Fylogenie Een skeletmodel Een model in het Wyoming Dinosaur Center Zuniceratops is een voorbeeld van de evolutionaire overgang tussen vroegere ceratopiërs en de latere, groter ceratopiden die heel grote hoorns hadden en een grotere schedelkraag.