Chatsjatoerjan

Uit WhatsApp-berichten komt de tirannie van Chatsjatoerjan naar voren.

Chatsjatoerjan gebruikte voor het hoofdthema een oud simpel Armeens liedje dat hij vroeger eens hoorde.

Chatsjatoerjan verwerkt in het eerste deel gelijk de voor hem gekenmerkte aanwezigheid van de Armeense volksmuziek.

De solist speelt een thema dat is gebaseerd op Armeense volksmuziek, iets wat Chatsjatoerjan graag in zijn composities mocht verwerken.

In 1948 werd Chatsjatoerjan door het zogenaamde Zjdanov-besluit van modernisme en burgerlijke decadentie beschuldigd.

Het celloconcert was zelfs de aanleiding om Chatsjatoerjan van "formalisme" te beschuldigen.

Was Chatsjatoerjan nogal somber van aard, Artjunjan is het tegenovergestelde, zijn werk klinkt vitaal en levenslustig.

Chatsjatoerjan ontving in 1941 er de Stalinprijs voor kunsten voor.

Chatsjatoerjan zette met de drieark van concerten, - een pianoconcert (1936), een celloconcert (1946) en dit vioolconcert – zijn reputatie als de grootste Armeense componist van zijn tijd veilig.

Zij en haar echtgenoot raakten bevriend met het echtpaar Aram Chatsjatoerjan en Nina Makarova.