Chirostenotes

Mocht het echter een aparte soort zijn dan zou het als een tweede soort van Chirostenotes benoemd moeten worden: Chirostenotes elegans.

Daarna werden nog andere delen van het skelet gevonden maar niet herkend als van Chirostenotes.

De fout werd in 1999 hersteld door Padian die dus Chirostenotes als ankersoort noemde.

De kaken van Chirostenotes lijken niet hetzelfde krakende vermogen te hebben als die van de Oviraptoridae, die veel zwaarder gebogen zijn en waarvan het verhemelte sterker uitsteekt.

Kennelijk verdedigde Chirostenotes daartegen door bij gevaar hard weg te rennen.

Wat Chirostenotes zelf at, is niet geheel duidelijk.

Currie en Russell meenden dat dit toch tot Chirostenotes zou kunnen behoren als het daarvan een gracielere morfe vertegenwoordigde.

In 2007 voerde Philip Senter een kladistische analyse uit waarin hij de holotypen van Chirostenotes en Caenagnathus apart codeerde — en dus de fossiele gegeven die erop duiden dat ze tot eenzelfde soort dier behoorden even buiten beschouwing liet.

Beschrijving Het materiaal van de specimina NMC 2367 en NMC 8538 door Jaime Headden Door de onzekerheid over wel materiaal nu precies tot Chirostenotes gerekend moet worden, is het lastig een gedetailleerd beeld te geven van het dier.

Dit werd echter in 1997 betwist door Hans-Dieter Sues die alsnog formeel een Chirostenotes elegans benoemde.

Het gevolg was dat Caenagnathus basaal in de Caenagnathoidea bleef maar Chirostenotes wegens de afgeleide morfologie van de hand in de meer afgeleide Oviraptoridae uitviel.

In 2005 kwam Sereno met zijn laatste definitie: de groep bestaande uit Oviraptor philoceratops en alle soorten nauwer verwant aan Oviraptor dan aan Chirostenotes pergracilis.

Chirostenotes had erg lange handen wat ook uit zijn naam blijkt, die zoiets als "slank van hand" betekent.

Currie suggereerde in 2005 zelfs dat waarschijnlijker was dat Chirostenotes pergracilis en Caenagnathus sternbergi identiek waren, wat zou inhouden dat Caenagnathus collinsi toch een geldige soort is.

Het specimen is jarenlang tentoongesteld als een exemplaar van Chirostenotes pergracilis.

In 1997 werd het door Hans-Dieter Sues opnieuw beschreven en toegewezen aan Chirostenotes pergracilis; het vertegenwoordigde een belangrijk deel van het materiaal dat van die soort bekend werd geacht.

Senters kladogram met dubbele positie voor het taxon: Levenswijze Chirostenotes leefde in een vrij dichtbebost leefgebied met een tamelijk nat subtropisch klimaat.