Choristoderen in een zin

Noch met betrekking tot de Tchoiria, noch met betrekking tot andere choristoderen behalve Champsosaurus en mogelijk ook Pachystropheus, zijn er aanwijzingen dat het zeedieren waren.

Opnieuw werden zij gegeten door grotere vissen, die ten prooi konden vallen aan overvliegende pterosauriërs, wie zelf gegeten konden worden door grotere choristoderen als Tchoiria en de hier afgebeelde Liaoxisaurus.

Zo waren de kaken bij Lazarussuchus robuust en dik genoeg om prooien in het water te sleuren, anders dan de kaken van sommige andere choristoderen als Champsosaurus, wiens kaken zouden kunnen breken als de prooi tegenstribbelde.

Over het nestelgedrag van choristoderen is bijna niets bekend.

Dit zorgt voor een periode van ongeveer 170 miljoen jaar waarin deze basale choristoderen niet zijn waargenomen in het fossielenbestand, maar waarna ze toch ineens opduiken met het geslacht Lazarussuchus, er wordt een zogenaamde ghost lineage gecreëerd.

Elosuchus werd in het begin van het Laat-Krijt zelf vervangen door de verwante Terminonaris en de choristoderen Champsosaurus en Simoedosaurus die op krokodilachtigen leken maar niet verwant waren.

Extinctie van andere choristoderen in Oost-Azië Samen met Tchoiria verdwenen ook veel andere leden van de orde der Choristodera uit China.

Dit geslacht werd Lazarussuchus gedoopt met de soort Lazarussuchus inexpectatus en leverde direct bewijs op dat de choristoderen nog tot in het Laat-Oligoceen uithielden.

Dit is echter erg onwaarschijnlijk en nog nooit er is nog nooit fossiel bewijs voor aangetroffen, noch bij Lazarussuchus, noch bij andere choristoderen.

Het zou dus kunnen dat de choristoderen het nog twaalf miljoen jaar langer uitgehouden hebben, totdat het begin van de ijstijd ze de das om deed.