Concilievaders in een zin

Naar de ring die paus Paulus VI aan het einde van het Tweede Vaticaans Concilie (december 1965) aan alle Concilievaders schonk.

Daarnaast redigeerde hij theologische kritieken die anoniem werden verspreid onder concilievaders, en op deze manier vernieuwende argumenten in het debat binnen brachten.

Overigens was Paulus VI met Apostolica sollicitudo de concilievaders voor.

Ook beschrijft O’Malley dat het de bedoeling was dat de concilievaders zouden instemmen met de drafts die op tafel lagen, maar dat ze alle ontwerpteksten (op één na) afwezen.

De verwerpelijke antisemitische uitdrukking die in beide artikelen aangehaald wordt, was niet afkomstig van de concilievaders, maar van keizer Constantijn.

Maar, schrijft hij, concilievaders moeten elkaar ook bevragen op de geloofwaardigheid van hun levensstijl.

Daarom was het voor Constantijn (en voor de overgrote meerderheid van de concilievaders) belangrijker dàt er een beslissing werd genomen waarmee men zich kon verenigen, dan hoe die beslissing er uiteindelijk precies uit kwam te zien.

Beide werden onder huisarrest geplaatst tot na het door de keizer geoorloofde vertrek van de concilievaders in september 431. Uiteindelijk lukte het Cyrillus - met steekpeninngen aan het keizerlijke hof - Efeze te verlaten.

In dit werk valt Theodoretus Cyrillus en de concilievaders van Efeze aan op grond van apollinarisme; hij verdedigt er het christotokos als gelijkwaardig aan het theotokos.

Veel van de door hem opgestelde schemata en resoluties werden evenwel door de concilievaders als te conservatief verworpen.

Voor het eerst voelden de concilievaders dat zij een eigen macht vormden tegenover de Curie.

Allocuties worden voornamelijk gegeven aan het college van kardinalen of - tijdens een concilie - voor de concilievaders.

Daarin schreven de concilievaders dat het bereiken van 'een edelmoedige doch verantwoorde vruchtbaarheid ' een zaak is tussen de echtelieden en God.