Condorcet

Elk stemsysteem dat de Condorcet-winnaar kiest wanneer die bestaat heet een Condorcet-methode, naar de bedenker, de 18e eeuwse wiskundige en filosoof Marquis de Condorcet, al lijkt de methode al bedacht te zijn in de 13e eeuw door Ramon Llull.

Het feit dat Condorcet zelf al het debat begon over welke specifieke Condorcet-methode gepromoot moet worden, maakt de term "Condorcet's methode" ambigu.

Vanuit dit standpunt is Instant Runoff niet zo goed als het Condorcet-schema, omdat er omstandigheden kunnen voorkomen waarin het systeem niet de Condorcet-winnaar verkiest.

Gebruik van Condorcet-stemmen Condorcet stemmen wordt anno 2004 niet gebruikt voor verkiezingen van regeringen.

Banville werd geboren als zoon van een marineofficier en kreeg zijn opleiding in Parijs op het Lycée Condorcet.

Hij studeerde eerst aan het koninklijk atheneum in Brussel en vervolgens, nadat zijn ouders naar Parijs waren verhuisd, aan het Lycée Condorcet.

In de daaropvolgende jaren wijdde Condorcet zich aan een meer actief politiek leven: hij verdedigde de rechten van de mens in het algemeen, en meer specifiek de rechten van de vrouw en van kleurlingen.

De Franse filosoof Marie-Jean de Condorcet (1743-1794) had daar al in de achttiende eeuw een oplossing voor: vervang de koning door een zelfbewegende pop, een ‘automate royal’.

De filosofen van de Verlichting waren er zeker van dat de mensheid erop vooruitging, maar mannen als Turgot en De Condorcet deden weinig meer dan het presenteren van een hypothese.

Ook geleerden als Turgot en De Condorcet waren daarvan overtuigd, maar ze deden weinig meer dan het presenteren van een hypothese.

Consequent als hij was, sprak Condorcet zich namelijk even kritisch uit over de doodstraf als over de monarchie en bleef hij zijn eigen veel sterkere ontwerp van een nieuwe grondwet verdedigen.

Voor Condorcet moest het regeringsbeleid gebaseerd zijn op wetenschappelijke inzichten die de verlichtingsfilosofen met hun Encyclopedie onder de burgerij verspreidden.

Dank zij het fascisme kreeg Lenin in de Republiek der Letteren, die door Condorcet was aangekondigd, alsnog een ereplaats.

De revolutionaire verlichtingsfilosoof Condorcet, die in 1793 een democratische grondwet schreef, was van mening 'dat één macht, die slechts beperkt en geregeld wordt door de wet, het maatschappelijk stelsel moet regeren.

De vanzelfsprekendheid en de consequentie waarmee Condorcet deze waarheden hanteert werken aanstekelijk.

De vergaderingen slokten hem op en hier ligt misschien een van de belangrijkste redenen dat hij zijn geplande proefschrift over de sociologie bij de Franse Verlichtingsfilosofen (De Condorcet, Voltaire) toen niet voltooide.

Tegen Condorcet en Thomas Paine in de achttiende eeuw, John Stuart Mill en Karl Marx in de negentiende en Habermas en Fukuyama in de twintigste eeuw, auteurs die de groei van kennis en techniek gelijk stellen aan vooruitgang.

Als je arbeiders en vrouwen uitsluit van deelname aan de politiek omdat ze te laag zijn opgeleid, schreef markies de Condorcet in 1790, een jaar na het begin van de Franse Revolutie, hou je alleen nog maar gepromoveerde staatsrechtgeleerden over.

Condorcet meende dat de Franse burgers verstandig genoeg waren om de besten, dat wil zeggen de hoogst opgeleiden, te kiezen in de Nationale Vergadering.

De Société des amis des Noirs zag de afschaffing van de slavernij als onmiddellijk doel (programma van Markies de Condorcet) ondanks de oproepen van Thomas Clarkson (een vooraanstaand Brits abolitionist) om enkel tegen de slavenhandel te ageren.