Congrueert

Daar congrueert 'die schoenen' wel met de persoonsvorm ('die schoen past mij'), het staat vooraan, en het andere zinsdeel heeft de voorwerpsvorm ('mij').

Het onderwerp is dan het zinsdeel dat de betekenisrol van de doener aanneemt, dat congrueert met de persoonsvorm, dat een onderwerpsvorm heeft ('ik' in plaats van 'mij'), dat voor aan de zin staat, en dat een levend wezen is.

Een classificeerder congrueert niet met het zelfstandig naamwoord waar bij het hoort als zodanig, maar met de referent van dat woord.

Het participium congrueert dan niet met een naamwoord.

Het telwoord congrueert in het Arabisch (en algemener in het semitisch) met het geslacht van het nomen/zelfstandig naamwoord dat wordt geteld, zodat naast de mannelijke vorm أحد ook de vrouwelijke vorm أحدة ’Aḥda voorkomt.

Wanneer men een bezitsrelatie wil uitdrukken, zoals in het Nederlandse De vrouw is van mij, krijgt men in het Latijn een bezittelijk voornaamwoord dat congrueert met het zelfstandige naamwoord: Femina est mea.