Conjunctief

In het moderne Nederlands worden nog drie modi gebruikt: de indicatief en imperatief actief en de conjunctief als een archaïsche of stilistische stijlfiguur.

Wij leren dat het optatief de nevenvorm is van de conjunctief (de zogenaamde wensende wijs), maar wat de held en zijn aanstaande echtgenote precies hebben gehoord, komen wij niet te weten.

Alleen het Roemeens gebruikt niet de vormen van "hebben" maar van het werkwoord vrea (willen), met behulp waarvan ook de toekomende tijd van de conjunctief wordt gevormd.

Borchert gaf niet om mooie volzinnen; hij schreef, zoals hij zelf zei, „luid en duidelijk en driewerf en zonder conjunctief“.

Bovendien valt in het schrift een verschil niet altijd op te maken, omdat de klinkers in deze talen bepalend zijn of kunnen zijn om de conjunctief te herkennen, en deze worden in de genoemde talen niet geschreven.

Duits In het Duits wordt de conjunctief veel gebruikt.

Een late vorm van het reeds geëvolueerd (bijvoorbeeld het verdwijnen van de conjunctief ) Vedisch Sanskriet leidt tot het Preklassiek Sanskriet.