Consonanten

Door historische oorzaken kennen de Germaanse talen echter wel veel gevallen waarbij consonanten zich aan een woordeind ophopen.

Er werd vernieuwend onderzoek verricht naar de principes achter het perspectief in de schilderkunst, de afstanden tussen consonanten in de muziek, en tal van andere onderwerpen.

Opvallend was dat te midden van de vele consonanten van de overige werken, juist die atonale nootjes uit de Tweede Weense School een welkome afwisseling waren.

De medeklinkers of consonanten Vooraf deze opmerking: veel koren spreken bij het zingen van het Gregoriaans de medeklinkers vaak wat slap uit.

De meest "consonante" consonanten worden gevormd door de eerste boventoonreeksen.

Het openbaart zich door een minder belemmerde ontwikkeling in de richting van meer natuurlijke, minder gemarkeerde fonische vormen, wel te verstaan coronale consonanten en voormondklinkers.

In een schrift dat geen klinkers kende, het zogenaamde consonanten schrift.

De schriftsystemen van de semitische talen bevatten oorspronkelijk alleen tekens voor de consonanten.

Mochten er dissonanten optreden (meest in doorgaande bewegingen) dan zullen deze doorgaans snel oplossen in consonanten, zodat de consonantie het in de ervaring van de luisteraar steeds wint van de dissonantie.

Als 'ezelsbruggetje' bij de volgorde der benamingen van de consonanten, vanaf 'bi' (c) beginnend, dient het volgende versje: Bei rechtem Tun mach ganze Sach' Probiere lustig, die Freud' kommt nach.

Bij de studie van Semitische talen zoals het Hebreeuws worden de afzonderlijke (doorgaans 3) consonanten (medeklinkers) waar een wortel uit is opgebouwd wel radicalen genoemd.

De volkomen consonanten zijn in de stemming van Pythagoras wél natuurzuiver gestemd.

Fonologie In het Waropen onderscheiden we de volgende fonemen: Vocalen: Consonanten: Toon Het Waropen gebruikt toonhoogteverschillen als manier om onderscheid te maken in betekenis van woorden.

Medeklinkers Het Standaardnederlands beschikt over de onderstaande medeklinkers of consonanten.