Constaterend

Het expliciet benoemen van gevoelens laat Schmitz achterwege, ze vertelt juist observerend, constaterend, ze durft de invulling van de emoties aan de lezer over te laten.

Hij schrijft erover zoals hij over de boeken van zijn voorkeur of afkeer spreekt en schrijft, dwingend, constaterend en feitelijk, met weinig geduld voor tegenspraak.

Tevreden dat we van het gedoe af zijn; constaterend, alsof dat het einde van het gesprek is; geschrokken: hoe moeten we nu verder?

Maar door er rustig constaterend bij te blijven kan het zachte 'uit' en 'in' van de adem, samen met de neergelaten zwaarte, je onttrekken aan de bedrijvigheid van het 'ik' en je de stilte doen ervaren die zelfs in het geluid en de gedachten is.