Consuls

Het Gallische keizerrijk had zijn eigen senaat, twee jaarlijks verkozen consuls (niet alle namen van de consuls zijn bewaard gebleven) en zijn eigen Praetoriaanse garde.

Ons land heeft bijna driehonderd honorair consuls, die over de hele wereld actief zijn.

Deze groep van drie consuls uit België, onderhandelde ter plaatse over lokale bestanden en het doorlaten van humanitaire konvooien.

Consuls werden per 2 benoemd, buiten dictaturen (wat niet veel voorkwam).

Daarbij gaat het om functionarissen die hun staat vertegenwoordigen, zoals ambassadeurs en consuls.

De consuls spelen een belangrijke rol bij het beheer en onderhoud van deze graven.

In heel Nederland ondersteunen ongeveer 355 consuls de Oorlogsgravenstichting bij de uitvoering van haar werkzaamheden.

Ter plekke zijn honorair consuls voor Nederlanders die assistentie nodig hebben.

Cuper onderhield verder veel briefwisselingen met diplomaten en consuls in het buitenland.

Dat een op zich redelijk eenvoudige soldaat een tempel mocht inwijden was zeer ongebruikelijk, maar de achterliggende bedoeling was dan ook vooral het beledigen van de zittende consuls door het volk.

Dat jaar waren er dus geen consuls, praetoren en andere staatsambachten.

De consuls dienden ieder half jaar een lijst van alle aankomende schepen in hun gebied aan de Directie te zenden.

De consuls vielen aan het begin van de slag, zoals Hamilcar gehoopt had, het in hun ogen zwakke centrum van de Carthaagse formatie aan met het eerste en tweede eskader van de Romeinse vloot.

De consuls voeren een aanduiding met de letters CC op hun auto of op hun nummerbord.

De resultaten waren zeer belangrijk; er werden concessies verkregen die de positie van de Franse consuls in de Levant sterk verbeterden.

De senaat gaf de consuls volmachten om deze vieringen in Italië en Rome tegen te gaan.

De situatie was zo verschrikkelijk dat de ouderen van dagen achtergelaten werden in de stad en dat de vroegere consuls achterbleven bij hen om zich te verzoenen met hun lot.

De twee andere consuls werden slechts een adviserende functie toebedeeld.

Dit laat zien hoe belangrijk de onderneming was omdat het, tijdens de Eerste Punische Oorlog, zelden voorkwam dat beide consuls het commando voerden over de vloot.

Dit werd overeengekomen door de twee bevelhebbende consuls, aangezien het leger dicht bij de hongerdood was.