Contrabassen

Steeds kon de luisteraar van een ander muzikaal tafereel genieten: van drie (!) brommende contrabassen, het huppelende koper of de ijselijke violen.

Van deze bijzondere Russische componiste hoort en ziet u ‘Dies irae’(popi vertaald: een heel kwade dag) voor piano, slagwerk en acht contrabassen.

Contrabassen maken deel uit van de strijkersgroep van de meeste orkesten.

Dit is dan een lage B of een lage C. Sommige viersnarige contrabassen zijn voorzien van een zodanige uitbreiding van de toets naar de krul dat de laagste snaar als C-snaar gestemd kan worden.

Zijn tweede celloconcert kreeg wel een nummering mee, ondanks de ook dan vreemde orkestratie (cello, 48 celli, 12 contrabassen en percussie).

En soms, niet vaak, wist ze de trompetten en blaffende contrabassen te vermurwen.

De groep zoekt een sound die bij zijn headlinerstatus pas, maar kan zich maar moeilijk losmaken van zijn trademark sound: akoestische gitaren, contrabassen en banjo’s.

De orkestversie van Ravel onderstreept dit duistere door de scherpe maar donkere akkoorden uit te laten voeren door het lage koper en de contrabassen in te zetten.

Een symfonieorkest telt 1 tot 10 contrabassen.

Familie der sarrusofoons De familie der sarrusofoons omvat vele liggingen, van Es-sopranino tot en met Bes-, C- en Es contrabassen.

Gedurende dit deel is er een hartslag hoorbaar, gespeeld door afgewisseld blazers of de contrabassen.

De eersten worden gespeeld door alle laagklinkende muziekinstrumenten van het orkest; tuba’s, cello’s, contrabassen.

De hartslag, gespeeld door de contrabassen, vertraagt en dooft uit, waarmee de symfonie op een zeer kalme maar indringende wijze eindigt.

Er bestaan ook elektrische contrabassen.

In dit werk klinkt ook weer een typisch fenomeen van Hovhaness: Murmur; het (schijnbaar) willekeurig, ritmeloos tokkelen aan de snaren door de strijkerssectie (violen, celli en contrabassen).