Courtisanes

Er werden twee soorten courtisanes onderscheiden: de intellectuele courtisane (cortigiana onesta) en de courtisanes van de lagere klassen (cortigiana di lume).

Men kan deze courtisanes wel niet vergelijken met de courtisanes zoals wij ze kennen in Europa.

Daarin beeldt ze courtisanes in een hoerenbuurt af, waarin klanten de sekswerkers in het donker beloeren.

De, vooral in de bovenlaag van de samenleving geliefde, courtisanes waren, anders dan een normale prostituee, voor de rijke beschermheer net als een Griekse Hetäre, doorgaans ook voor langere relaties te krijgen.

Er waren nog maar enkele courtisanes van de hoogste rangen, het merendeel dat overschoot was van lage rang.

In de amusementswijken woonden vooral courtisanes.

Op sommige reliëfs staan ook musici en courtisanes aan het hof afgebeeld.

Vanaf dan wendt hij zijn rijkdom aan om met de vele tayu Tayu (太夫, tayû) zijn dames van plezier die echter niet helemaal overeenkomen met de westerse klassieke definities van courtisanes of prostituees.

Volgens ooggetuigen komen ook zo’n duizend prostituees en courtisanes op het evenement af, om een graantje mee te pikken.

Voor de hogere klassen waren er courtisanes.

In het Romeins recht werden deze courtisanes, niet in de laatste plaats vanwege hun keuzevrijheid, niet als prostituees beschouwd.

Deze geisha's waren in feite een ingetogenere versie van de hoge courtisanes.

Dure courtisanes liet men zeker thuiskomen, evenals danseressen, musiciennes, zangeressen, die bij feesten optraden en niet zelden ook voor seksuele genoegens te vinden waren.

Mishandeling Vakantie was er niet voor de courtisanes, ze werden verplicht om het hele jaar door te werken.

Na die twee jaar maakte O’Murphy een grote fout, die vaak werd gemaakt door courtisanes, die de officiële minnares wilden vervangen.