Critias in een zin

Socrates stelt voor dat hij en Critias samen naar een definitie van wijsheid gaan zoeken en Critias stemt toe.

Mogelijk handelt dit stuk over dezelfde Critias (die trouwens ook voorkomt in Timaeus (Plato) en Charmides (Plato) ), al denken sommigen dat hierin Critias' grootvader spreekt (die dus dezelfde naam had).

Aangezien Plato er nooit toe gekomen is de Critias af te werken, om een nog onbekende reden, kan met enige zekerheid gesteld worden dat hij nooit is begonnen aan het schrijven van de Hermocrates.

Critias begint dan een nieuw argument over wijsheid als zelfkennis, en citeert daarbij het orakel van Delphi: 'Ken uzelf,' dat hij interpreteert als 'een groet van de goden aan de mens', met als betekenis 'wees gematigd'.

Critias gaat daarmee akkoord.

Critias kan nauwelijks zijn woede bedwingen.

Critias zou ook een aantal filosofische werken geschreven hebben in de dialoog-stijl die later door Plato werd gehanteerd.

De hoofdrol is hier duidelijk weggelegd voor Critias, die in een lange monoloog de rest van het verhaal op zich neemt.

Hermocrates treedt zowel in de Timaeus als in de daaropvolgende Critias op, waar hij maar een klein deel van de tekst krijgt toebedeeld.

Uit dit nagelaten fragment leren wij Critias - net zoals andere sofisten uit zijn tijd trouwens - kennen als een rationalistisch atheïst.

Voor Socrates staat het als een paal boven water dat het Critias was van wie Charmides het antwoord over de wijsheid had gehoord.

In de ‘Critias’ van Plato lezen we dat Poseidon, de god van de zee, naar Atlantis ging en er Clito, een dochter der mensen huwde.

Critias was een atheïst die echter het geloof (en vooral de vrees) voor de Griekse goden een goede moraal vond om de simpele massa te manipuleren.

Hermocrates krijgt in Critias het kleinste aandeel in de tekst toebedeeld.

Mogelijk was hij het personage dat Plato in zijn dialoog Critias opvoerde.

Vervolgens begint Critias aan een uitgebreide beschrijving van het eiland met zijn paleis, zijn tempels, zijn grachten en verdedigingswerken.

We treffen hier dezelfde sprekers aan als die uit de 'Timaeus': Socrates, Timaeus van Locri, Hermocrates en Critias.

Critias was van aristocratische afkomst, en bekend om zijn schoonheid, intelligentie, energie en tomeloze gedrevenheid.

In zijn ' Timaeus ' en vooral in ' Critias ' vertelt Plato uitgebreid over een eiland, "groter dan Noord-Afrika en Klein-Azië bij elkaar", waarvan de bevolking in overvloed en weelde leefde, zo'n 11.000 jaar geleden.

Plato zegt dat de grootvader van Critias het verhaal over Atlantis rechtstreeks van de grote Solon (638 – 558 V.C.) vernomen zou hebben, wat nogal onwaarschijnlijk is, gezien het te grote tijdsverschil.