Dadaïst

De dadaïst stelde voor de term 'melanografie' te gebruiken, het vastleggen van schaduwen.

Het was een dergelijk werk van de Franse dadaïst Marcel Duchamp (1887-1968) waarbij voor het eerst de benaming ‘mobile’ werd gebruikt.

Met die readymades profileerde Duchamp zich als provocateur, als een dadaïst die, net als zijn collega's uit Zürich, Parijs en Berlijn, slechts tot doel had de gevestigde kunst onderuit te halen.

Een dadaïst is ervan overtuigd dat het leven pas de moeite waard wordt wanneer we, om te beginnen, de dingen eens wat luchtiger gaan zien.

De laatste nog levende dadaïst wordt hij genoemd.

Zo wij het monarchistische België niet uit ons hart bannen, dan zullen we alleen maar blijven stilstaan bij wat Clément Pansaers, de Waalse schrijver en dadaïst, "de kleine verouderde Belgische waarheid" noemde.

Maar daarvoor was dadaïst Picabia ook al bezig.

André Breton noemt Apollinaire in 1940 in zijn 'Anthologie de l'humour noir' met Jean-Pierre Brisset, Alfred Jarry en Christian Morgenstern zelfs als eerste dadaïst.