Daladier in een zin

Daladier was niet enthousiast over het Verdrag van München, in aanloop naar het verdrag zei Daladier: "Nu is Tjecho-Slowakije aan de beurt, morgen zullen het Polen en Roemenië zijn.

Pas toen minister van defensie Édouard Daladier met aftreden dreigde, ging dat in augustus overstag en de bestelling werd bevestigd in oktober — overigens had Daladier al op 1 mei in het geheim het groene licht gegeven voor productie.

Welke bedoeling de Nazi’s hebben met het zogenaamde document dat onder de persoonlijke papieren van de ongelukkige Daladier heet te zijn gevonden, is niet duidelijk.

Hierbij beslisten vier grote Europese mogendheden en hun leiders over het lot van Tsjecho-Slowakije: Engeland (Chamberlain), Duitsland (Hitler), Italië ( (Édouard Daladier).

Belangrijke figuren als Reynaud, Daladier en Weygand, maar ook Laval en Darnand getuigden.

Pétain, die van Daladier niets moest hebben, weigerde en bleef voorlopig in Spanje.

Paul-Boncour nam ontslag en de Radicaal-Socialistische oorlogsminister Édouard Daladier werd voor het eerst premier.

Daar beslisten Daladier, Chamberlain, Hitler en Mussolini over het lot van Tsjechoslowakije, dat er zelf niet bij mocht zijn.

Hij had de Britse en de Franse premier hun plaats gewezen - Daladier was in München zo onder de indruk geraakt dat hij in het Franse parlement even hard begon te schreeuwen als Hitler - en Tsjechoslowakije tot vazalstaat gedegradeerd.

Hij was in München op het moment dat Chamberlain en Daladier er Tsjechoslowakije cadeau gaven in ruil voor'peace in our time'.

Zo herinnerde hij zich de antiparlementaire rellen van 6 februari 1934 (die het einde inluidden van de regering-Daladier).

Daladier (PRS) volgt Reynaud (AD) op als minister van Buitenlandse Zaken.

Daladier zei tijdens een bijeenkomst met de Engelse regering medio 1938 dat Hitlers echte doel niet het annexeren van Duitstalige gebieden was, maar het domineren van Europa.

Hij werd samen met Daladier en Paul Reynaud gearresteerd op last van Philippe Pétain ; Blum werd in 1943 naar het concentratiekamp Buchenwald gedeporteerd.

In 1938 viel zijn regering en hij werd opgevolgd door Daladier.

Op 13 september 1938 werd hij opnieuw minister van Pensioenen, maar bekleedde daarnaast ook de ministerspost van Oudstrijders (in het kabinet-Daladier ).

Schemeroorlog Bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog bepaalde Édouard Daladier op 27 september 1939 dat het type niet geschikt was voor verdere massaproductie maar dat de laatste vijftig voertuigen wel alsnog gebouwd zouden worden.

Toen Édouard Daladier daarop een conservatieve — Radicaal-Socialistische regering vormde, nam Auriol hierin geen zitting maar koos ervoor om weer kamerlid te worden.

Een spoedbezoek van Renault aan minister van oorlog Édouard Daladier bracht daar verandering in: men zou de bouw slechts verminderen naar 200 stuks per jaar.

Er werd een volledig nieuw sportpark aangelegd, op het voormalige vliegveld Oberwiesenfeld, waar ooit nog Édouard Daladier voor Frankrijk en Neville Chamberlain voor Engeland waren geland om met Adolf Hitler te onderhandelen.