Dasein in een zin

De dood is een "mogelijkheid van de absolute onmogelijkheid"; de dood, het moeten-sterven werpt de mens steeds terug op zijn bestaan (Dasein) en leert hem de radicale eindigheid ervan te begrijpen en te accepteren, nl. het niet-meer-zijn van het Dasein.

Na zijn Emeritierung in 1951 spreekt Heidegger in seminars en voordrachten vooral over het wezen van de techniek, van 'het ding', van bouwen en wonen als wezensdelen van het Dasein.

Ook de vroegere fenomenologie was "totalitair" in de zin dat ze al hetgeen dat buiten het Dasein of het "Zelfde" viel, namelijk het Andere, wilde reduceren tot ditzelfde.

Op dat moment is het Dasein aan zichzelf en de anderen vooruit: het richt zich op (in mogelijkheid gelegen) vrijheid in zijn eigen persoonlijke existentie.

Als iedereen een designer is en ons Dasein een en al design is geworden, is de designer overal en nergens.

Ontologisch, dat wil zeggen eigen aan de dingen zoals ze zijn, en dat er-zijn, dat Dasein, is allereerst relatietechnisch.

Het zijnde waarop die existentie betrekking heeft, wordt door Heidegger erzijn (' Dasein ') genoemd: een zijnde dat voor zichzelf ontsloten is, dat we altijd zelf zijn en dat in-de-wereld is.

Menselijk Dasein is een Sein-zum-Tode.

Breder typeert hij de mens of het Dasein als een "in-de-wereld-zijn": de mens is altijd al geworpen in de wereld (hij kiest niet voor zijn bestaan) en kan niet zonder de wereld of zijn leefwereld (Lebenswelt) gedacht worden.

Heidegger was er van overtuigd dat de taal een van de centrale concepten was van het Dasein : "Die Sprache ist das Haus des Seins.

Kenmerkend voor Heidegger is zijn gebruik van vele nieuwe zelfbedachte Duitse woorden en begrippen (bijvoorbeeld Dasein naast Sein), omdat hij de betekenissen van de standaardtermen uit zijn tijd ontoereikend achtte.

M. Heidegger ) beter als een Fort/Dasein begrepen worden (een uitdrukking die is ontleend aan J. Derrida's La vérité en peinture).

Ook de vroegere fenomenologie was "totalitair" in de zin dat ze al hetgeen dat buiten het Dasein of het "Zelfde" viel, namelijk het Andere, wilde reduceren tot dit Zelfde.

Het is echter pas nadat men de dingen benoemt, dat men toegang krijgt tot het Dasein en in-de-wereld-zijn.

Hij dacht de mens in de eerste plaats als een denkend subject, maar had daarbij geen oog voor het directe "zijnsverstaan" van de mens als Dasein : de mens is altijd al op een bepaalde pre-rationele manier betrokken op of intentioneel gericht op de wereld.

Ook ging hij er toen van uit dat er een rationalistisch godsbewijs mogelijk was, zoals hij betoogde in zijn Der einzig mögliche Beweisgrund zu einer Demonstration des Dasein Gottes.