Declameerde in een zin

Lieve Kelders had drie gedichtjes gemaakt en declameerde die.

Wij hebben vliegtuigen nodig die vliegen, marineschepen die varen en soldaten die optimaal uitgerust zijn, declameerde bondskanselier Olaf Scholz zondagochtend in een live-uitzending op de ARD.

Halfgeleiders waren de ‘grondstof voor de nieuwe economie’, declameerde ik destijds met volle overtuiging.

Mussert declameerde tijdens een toespraak eens de vraag “Zijn wij antisemieten?”, verwachtend dat het publiek massaal “nee” zou antwoorden.

Joost van den Vondel dreef in de Warmoesstraat een kousenwinkel en Gabriëlle declameerde zijn versregel: “Men smoore ’t wassend quaet, bijtijds in zijn geboorte “.

Deelder schreef en declameerde niet alleen poëzie, maar bracht ook proza uit.

Hij bestormde de letteren met woordkunst: flamboyant en luidruchtig declameerde hij zijn poëzie op podia, waarna hij zijn zelf uitgegeven bundels verkocht.

Op een vijftal plaatsen declameerde Borgmans zelf gekozen gedichten.

Ze declameerde dan steeds een groepje van drie of vier gedichten, waarna een muzikaal intermezzo volgde.

Daarna klonk de kenmerkend-nasale kraakstem van de overledene zelf die het gedicht Winterslaap declameerde uit zijn Drieluik van herinnering en dood, waarin Wolkers zijn eigen dood na het eten van `een boterham met dubbel jam` voorspelde.

Tempest had een muzikante bij die haar beats uit een batterij synths toverde, maar declameerde haar eigen stem steeds naar de voorgrond.

Daarna klonk de kenmerkend-nasale kraakstem van de overledene die het gedicht ‘Winterslaap’ declameerde uit zijn Drieluik van herinnering en dood, waarin Wolkers zijn eigen dood na het eten van ‘een boterham met dubbel jam’ voorspelde.

Hij declameerde en componeerde.

Eerst gaf Remi Ponjaert een inleiding over de figuur van Verschaeve, waarna Angèle Allaert declameerde uit zijn “Zeesymfonieën”.

Hij trok veel publiek als hij met zijn toneeltalent zijn novellen declameerde bij literaire optredens, bijvoorbeeld bij het Haagse genootschap 'Oefening kweekt kennis' waarvan hij lid was.

Volgens de biografen, onder andere in de Souda, verslikte hij zich dodelijk toen hij tijdens een banket op verzoek declameerde uit zijn lievelingsstuk, de Antigone.

Overigens zou Polzer nog tot op zeer hoge leeftijd incidenteel blijven voorlezen uit eigen werk, waarbij hij verrassend veel uit het hoofd declameerde.