Declamerende

Bijwijlen verlaat hij zelfs de hem typerende declamerende toon voor wat satire.

Minder te spreken was De Tijd over de declamerende tekstbehandeling van Schmitz en de recensent had zelfs 'moeite in hem de Stedehouder Gods te zien en te horen', al was er ook lof voor zijn spel in de wanhoopsscène.

In plaats van de destijds gebruikelijke enigszins bombastische en declamerende speelstijl, stond hij een meer natuurlijke stijl van acteren voor, die een betere weergave was van het dagelijks leven.