Decrescendo

Een en al bevestiging – maar al snel schroefde een decrescendo de euforie terug tot sombere overpeinzing, veranderde het woordeloze koor-interval in een alarmroep.

Een meer mysterieuze passage breidt gestaag uit naar een fanfareachtig deel gevolgd door een decrescendo.

Een miniwoordcompositie die crescendo (‘steeds groter leek te worden’) en dan weer decrescendo (‘haperende fontein’, ‘zwak maantje’) is.

Als een echte fanfarecomponist geeft hij de crescendo's, decrescendo's, forte's en fortissiomo's naast de vele accenten aan.

Uiteindelijk is de solist ervoor om de compositie als een nachtkaars (een sterk decrescendo ) te laten uitgaan, alweer een aanslag op het embouchure.

De lijnen onder de bovenstaande melodie (ook wel 'hairpins' of 'vogelbekken' genoemd) zijn veel voorkomende tekens die ter vervanging van respectievelijk crescendo en decrescendo worden genoteerd.

Een crescendo laat het opkomen; een decrescendo laat het weer verdwenen; de solist heeft wederom een aantal soli, soms weer allen begeleid door percussie.

Het is tevens een terugblik; het sluit door het begin, een crescendo op gong of tamtam aan op het slot van het album, een decrescendo op dat instrument.

Al snel komt een decrescendo waarna de basklarinet aan haar solo begint.

In plaats van een crescendo zoals het begin van het werk laat horen is hier sprake van een decrescendo van solist en percussie-instrumenten.