Decretalen

De canonisten, de geleerden die het canonieke recht bestudeerden en onderwezen, legden verzamelingen aan van decretalen om zodoende op de hoogte te blijven van de rechtsontwikkeling.

Hij schreef ook een boek met Jozef Maugis (1711-1780) tegen de vervalste decretalen: Jos.

Zij bewerkten deze decretalen zodanig dat de saillante onderdelen die rechtsvernieuwende werking hadden er het hoofdbestanddeel van vormden.

Clemens V als jurist Gouden munt van Clemens V, geslagen in Sorgues Clemens V bundelde zijn eigen decretalen samen met de constituties van het concilie van Vienne tot een eigen verzameling, de Clementinae Constitutiones.

De paus bepaalde dat voortaan enkel deze decretalen nog rechtskracht zouden bezitten (exclusieve werking).

De paus liet deze verzameling met bijna 2000 decretalen meteen aan de universiteiten van Bologna en Parijs sturen.

De Pseudo-isidorische decretalen zijn een bundel documenten uit de negende eeuw die door de samenstellers werden toegeschreven aan de fictieve Isidorus Mercator, niet te verwarren met de bisschop Isidorus van Sevilla (560-636).

Ook latere pausen hebben zich met kracht op de Donatio en deze decretalen beroepen.

De westerse kerk in de 9e en 10e eeuw In de negende eeuw (omstreeks 850) duiken de zogenoemde pseudo-isidorische decretalen op.

Er zijn vele honderden middeleeuwse handschriften met decretalen bewaard gebleven.

Het verhaal van pausin Johanna zou een allegorische kritiek van deze decretalen bevatten.

In 1298 had Bonifatius VIII het Liber Sextus uitgevaardigd, een verzameling van pauselijke decretalen -vonnissen in briefvorm- als vervolg op het eerdere kerkelijk wetboek, het Liber Extra van Gregorius IX uit 1234.

Onder zijn pontificaat nam het aantal en het belang van de pauselijke decretalen sterk toe.