Degelin in een zin

Degelin laat zich ertoe overhalen een film te produceren met een Franstalige co-producent, waarbij het budget vrij begrensd blijft.

Een autobiografie: realiteit en fictie Degelin begint zijn carrière als cineast in 1952 in België, waar op dat ogenblik slechts een handvol selfmade collega’s actief zijn, namelijk in reclamespots en documentaire films.

Ontwerp van David Degelin Het heiligdom en de cultus Ten zuiden van de 6e-eeuwse tempel werd een trap aangetroffen, die geassocieerd wordt met het Apollo-heiligdom.

Op muziek van dezelfde Pousseur realiseert Degelin een documentaire over de bijdrage van de Belgische pioniers tot het ontstaan van de filmkunst: Voorgeschiedenis van de film.

Professor Scholler schenkt aan Degelin het dagboek dat hij tijdens zijn revalidatie bijhield.

Zo werkte hij succesvol met de filmproducent Emile Degelin samen.

Als zijn koninklijke gastheer hem uitnodigt naast hem op een taboeret plaats te nemen, gaat Degelin niet zonder schroom op het stoeltje zitten.

Degelin verneemt dat de Belgische Consul in Milaan eenvoudig de filmkopie niet heeft doorgestuurd.

Een jonge debutante, Elisabeth Dulac, wordt door Degelin voorbereid op de vrouwelijke hoofdrol.

Op een binnenkoer van het koninklijke bamboepaleis zitten zes notabelen in traditionele klederdracht voor een estrade waarop de kandidaat-koning, in luipaardvel, Degelin verwelkomt.

Pittig detail: Degelin vindt het niet nodig geld te spenderen aan het maken van een generiek, hetgeen bijna niemand opvalt doordat de film begint met een ludieke montage van alleen de filmtitel.

Tevergeefs zoekt Degelin samen met de dichter oogspecialisten op om zich te documenteren over een blindgeborene die na een operatie het gezicht vindt.