Deinend in een zin

En dat met toch een onweerstaanbaar leuk melodietje, bij dit nummer zit ik altijd mee deinend te luisteren, leuk clipje ook.

Tienduizenden hoofden en harten vol nostalgie en liefde bewegen zich deinend richting de ingangen 2 en 3. De rij slingert door de volkswijk langs shirtjes en vlaggen, aan balustrades hangen doeken met afbeeldingen van Brazilië’s grootste zoon.

In een zacht deinend bureaucratisch proza wordt beschreven wie waarvoor verantwoordelijk is, wie waarmee rekening moet houden.

Ondertussen leidde het enthousiasme en de snelheid waarmee voormalige Oostbloklanden – nog deinend op het optimisme dat het einde van de Koude Oorlog had gebaard – aan de EU werden toegevoegd, weer tot een uitbreidingsmoeheid.

West-Terschelling - Zo’n twintig kilometer boven Terschelling staan twee containers op een deinend bergingsschip.

Deinend in een patrouilleboot turen Rafael Román en Juan Callejón, grensbewakers van de Guardia Civil, door de mist naar het vaste land van Marokko.

Ze ondersteunen elkaar, rustig deinend op stil water, dan weer heftig op orkaansterkte, maar altijd in hun kracht.

Opmerkelijk trouwens: achter de drumvellen kan je zijn gezicht nauwelijks ontwaren achter een deinend kapsel, maar zijn hagelwitte tanden reflecteren tot achteraan de zaal.

Dertig violisten, meestal jonge vrouwen met lange avondjurken en blote schouders, staan in het gelid te strijken als een eskader, een deinend schip, een ritmisch zoemende zwerm.

Gelijk heeft ze, vind ik, het had zeker niet binnen haar boek gepast, maar toch zat ik ernaar te verlangen omdat deze roman af en toe zo gelijkmatig deinend is.

Soms zie je, in de herfst, laag zonlicht glinsteren op de draden van een spinnenweb, deinend tussen de takken.

Hoor Paraplu, Wasteland, Plug of My Love: het zijn bijna allemaal gevoelsmatige hits, deinend op slim geboetseerde, diepe bassen en niet zelden huppelend op beats als Caraïbische percussie.

Geesten, bloemen, dronken mannen die tegen de muur hangen als op een deinend schip, de geluiden van Oriente Province en van New York, wellustige fantasieën en de harde werkelijkheid van de stad, maken dit tot een prachtig en onheilspellend boek.

Prachtige zonsondergangen en buiten slapen onder de sterren en een bijna volle maan boven een borrelend en deinend wad.

De trompet speelt con sordino een rustige melodie (thema 1), geschraagd door een licht deinend contrapunt van de klarinet en de fagot terwijl de tuba's lange gedragen tonen als ondergrond laten horen.

Dit gevoeld wordt versterkt door het Dona nobis pacem (Geef ons vrede); hier zit een als begrafenismars deinend ritme achter.