Dekbladen

De spitse, doornachtige dekbladen prikken met een beetje fantasie net als een lans.

De twee halve bladen perkament werden er gebruikt als dekbladen.

Dit idee zou het begin vormen van de theorie van dekbladen (de theorie dat gebergten bestaan uit elkaar geschoven grote horizontale plakken gesteente), die later door onder andere Hans Schardt verder werd uitgewerkt.

De Helvetische Nappes vormen een opeenvolging van dekbladen die naar het noorden toe over de molasse uit het Molassebekken geschoven zijn.

In het Vroeg Carboon vond gebergtevorming zuidelijker plaats ( dekbladen zijn bijvoorbeeld in het Centraal Massief en Armoricaans Massief te vinden) als gevolg van de subductie van Gondwana onder Laurazië.

Ook Heim raakte aan het begin van de vorige eeuw overtuigd van de theorie van dekbladen.

De structuur wordt veroorzaakt door een grote koepelvormige antiform in de dekbladen van de Alpen.

De verst vooruitgeschoven kristallijne dekbladen vormen een verhoging in het reliëf: de Kleine Himalaya.